Allahın köməyindən uzaq hiss etmək

Mən müsəlman ailəsində böyümüşəm. Çox sərt deyildik, amma həmişə Ramazanı tuturduq, bayramı qeyd edirdik və həmişə Allaha inamım olub. Amma son vaxtlar ailəm çox çətin dövr keçirir. Bir qohumumuz bir aydır xəstəxanadadır və yaxşılaşmır. Üstəlik başqa sağlamlıq problemləri də var, işimi də itirmişəm. Düzü, hamısından əzilmiş hiss edirəm. Bu gün hər şeyi həzm edərkən başqa bir qohumumuz xəstə üçün dua edirdi. O qədər boğuldum və əsəbiləşdim ki, ağzımdan "Bu necə Tanrıdır? Dayanmadan çətinliklər yığır üstümüzə" kimi sözlər çıxdı. "Pis adamlar rahat yaşayır, bizim kimi yaxşılar isə dayanmadan əziyyət çəkir" və "Bu dualar boşdur, heç nə dəyişmir" kimi şeylər dedim. Hətta "Allah kömək etmək istəsəydi, edərdi" dedim. Bunu dediyimə görə özümü pis hiss edirəm, amma sadəcə çox yorğun, əsəbi, qorxmuş və əsəbi idim. Niyə mənim ailəm və mən bir sınaqdan o birinə keçirik, amma yaxşı olmayan və ya Allaha inanmayan adamlar asan, xoşbəxt həyat yaşayır, bunu anlamaqda çətinlik çəkirəm. Bənzər şeylər yaşamış başqalarından baxış bucağı axtarıram. Dua edib yalvaranda amma hər şey daha da pisləşəndə imanı necə qoruyursunuz? Allah cavab vermirmiş kimi hiss edəndə əziyyəti necə mənalandırırsınız?