Ümid və Narahatlıq Arasında: Təkrar Duanın Gedişatı

Salam hamıya. Bu yaxınlarda, mənim üçün çox dəyərli olan bir şey üçün, xüsusən də Salat-ul-Həcat vasitəsilə, qəlbimi Allah Təalaya açıram. Hər dəfə narahatlıq üz verməyə başlayanda, ilk reaksiyam Ona qayıtmaq və yenidən diləkdə olmaqdır. Gündəlik namazlarda, Təhəccüdə çalışaraq, sünnətləri tutmağa çalışıb, o xüsusi anlarda-vacib namazlardan sonra, səcdədə, əzanla iqamə arasında, səfərə çıxanda, hətta yağış yağanda belə-dua edirəm. Həmçinin, Allah Təalanı Onun gözəl adları ilə çağıran hədisə söykənirəm: "Allahumma inni as'aluka bi anni ashhadu annaka antal Allah, la ilaha illa anta, Al-Ahad, As-Samad, allazi lam yalid wa lam yulad wa lam yakun lahu kufuwan ahad," ...bu adlarla edilən duaların geri döndərilməyəcəyinə inanaraq. Amma düzünü desəm, bu daxili bir mübarizədir. Başqa bir hədisi xatırlayıram ki, Allah Təala qulu Onun haqqında nə düşünürsə, elə də olar. Mənim qorxum da buradan qaynaqlanır. Hətta müsbət düşünməyə və Ona arxalanmağa çalışanda belə, narahatlıq üstümə gəlir və dua etdiyimi təkrar edirəm. Bu sadəcə mənim səbrli olmağımdırmı... yoxsa qorxu duamı zəiflədirmi? Özümə səbr və təvəkkül etməyi deyirəm, amma qəlbim sakitləşmir. Beləliklə, o narahatlıq içində yenidən Allah Təalaya qayıdıram. Bu, mənim imanımın zəif olduğu deməkdir... yoxsa hələ də Ona üz tutmağın yaxşı bir əlamətidirmi? Siz necə idarə edirsiniz bu ümid, qorxu və eyni duanı təkrar etmə dövrəsini? Mənim üçün Allah Təalaya qayıtmaq Onun haqqında şübhə etmək deyil-bu öz qəlbimlə mübarizə aparmaqdır. Dua etməkdən bezməmişəm; sadəcə içimdəki qorxudan bezmişəm. CazakAllahu Xeyran 🤍