Muslima sifatida ojiz qolayotganimdan xavotirdaman
Assalomu alaykum hammaga. Ko'nglimdagi bir narsani bo'lishib qo'ymoqchiman, chunki imonim bilan kurashyapman va internetda ko'rayotgan qo'rqinchli narsalar meni bezovta qilyapti. Men oilamdan juda qattiqqo'l emasmiz, lekin Islomning asosiy shartlariga amal qilamiz. O'sib kelayotganimda, ota-onam besh vaqt namozni o'qishga odatlantirishga harakat qilishardi, lekin bu teskari ta'sir ko'rsatdi. Hech diqqatimni jamlay olmasdim, xayolim har tarafga tarqalib ketardi, yoki shunchaki ma'nosiga yetmay, quruq harakatlarni bajarardim. So'nggi paytlarda, dunyoda bo'layotgan voqealar bilan, lentam Qiyomatning kichik alomatlarining ko'pchiligi allaqachon o'tib bo'lgani va Dajjol bilan Qiyomat kuni yaqinlashgani haqidagi videolarga to'la. Rostini aytsam, bu meni dahshatga soladi. Men bu sinovlarga umuman tayyor emasman. Hali o'qishimni tugatishni, orzuimdagi ishni topishni, yaxshi er bilan turmush qurishni, sayohat qilib Allohning yaratganlarini ko'rishni, oldimda butun bir hayot bo'lishini orzu qilaman. Qo'rquvimning katta qismi – o'zimning gunohlarim bilan yuzlashish. Besh vaqt namoz Islomning shunday ulkan ustuni, lekin ularni hammasini izchil o'qimaganimga ancha vaqt bo'ldi. O'zimni majbur qilishga juda qiynalayapman, va bu og'ir yukdek tuyuladi. Namoz o'qishni boshlayman, keyin butunlay charchab qolaman, yoki hatto boshlamayman va yig'lab o'tirib qolaman. Ayrim kunlari ichimda bir og'riq, bir ovoz meni namozga, Qur'on tinglashga, ko'proq ibodat qilishga undaydi... lekin harakatlanolmayman. Yuragim bilan ishonish, amallarni bajarishdan osonroq tuyuladi. Qo'rqaman, Alloh subhanahu va taolo mening kurashlarimni ko'rmaydi, bolaligimda eshitganlarimga asosan, faqat namozimni o'tkazib yuborganim uchun jahannamga tashlanaman. Chin dildan, o'sha namozini o'z vaqtida o'qiydigan, Qur'onni yoddan biladigan solih muslima bo'lishni juda-juda istayman... lekin bu juda qiyin. Men bu uzilishni his qilayapman, go'yo hech narsa qolmagan, faqat eng oddiy narsani qila olmaganimdagi og'ir aybdorlik va uyatdan boshqa. Alloh Ar-Rahmon va Ar-Rahim deb aytilgan bo'lsada, o'tkazib yuborgan o'sha yillardagi namozlarim, do'stlarim bilan yig'ilishlarga borib namozni o'qimagan vaqtlarim, yoki bolaligimda islomiy maktab darslariga e'tibor bermaganim uchun kechirmaydi deb qo'rqaman. Bir yil oldinroq, g'alati bir narsa bo'ldi. Bir pop meni poyezd stantsiyasida to'xtatib suhbatlashdi, va bu zararsiz deb o'ylagandim. Lekin u menga ortidan qandaydir so'zlarni takrorlatdi, va bu ichimdan juda noto'g'ri tuyuldi. Keyin juda xafa bo'ldim, o'sha jumlalarni aytib qandaydir dahshatli narsa qilganim kabi his qildim va Allohdan kechirim so'radim. Shuningdek, bir necha oy oldin, Islom haqiqatdan ham men uchun to'g'rimi deb o'ylagan paytim bo'ldi. Xristianlikni bir oz ko'rib chiqdim, lekin ichimdagi nimadir bir narsa yo'q dedi va meni qaytarib tortdi. Islomdan chiqishni xohlamasligimni va dinimni mustahkamlamoqchi ekanimni bilaman, faqat o'zimni juda adashgan his qilyapman. Chin dildan o'zgarishni va yaxshiroq muslima bo'lishni istayman. Ammo namozni o'qish uchun shunchalik qiynalsam, men uchun umuman umid bormi? Hamma oxirat yaqin deb aytayotgan va chin dildan tavba qilib, vaziyatni o'zgartirishga yetarlicha vaqtim yo'q degan qo'rquv ichida qolib ketdim.