Nega oxirat hayoti menga shunchalik mantiqiy tuyuladi

Bismillah. O‘ylab qoldim - agar o‘limdan keyin haqiqatan ham hech narsa bo‘lmasa, unda bu dunyo mukammal bo‘lishi kerak edi, to‘g‘rimi? Urushlar yo‘q, azob-uqubatlar yo‘q, chigal mojarolar yo‘q. Lekin atrofga bir qara - hayot adolatsizlikka to‘la. Boylar qilmishlaridan qutulib ketishadi, tashqi ko‘rinishi boshqacharoq odamlarga esa yo‘l osonroq. Bu ochiqdan-ochiq nohaqlik. Shunday ekan, hammasi tuproqqa aylanib, hech qanday hisob-kitobsiz tugashi qanday bo‘lishi mumkin? Masalan, Jeffrey Epstein ishini olaylik. Unga aloqadorlar yillar davomida bemalol yurishdi - hukumatlar ko‘z yumdi yoki arzimagan jazo berdi. Jabrlanganlar-chi? Agar o‘lim so‘nggi manzil bo‘lsa, ularning dardining ma’nosi nima edi? Agar hayot butunlay tinch va chiroyli bo‘lganida, mayli, shunchaki yashab, so‘nishni qabul qilarmidik. Lekin unday emas, shuning uchun bu yerda adolat qila olmaganlarimizni kim hukm qiladi? Shuning uchun men o‘limni faqat uchinchi qadam deb hisoblayman. Tug‘ilamiz (birinchi qadam), bu hayotni yashaymiz (ikkinchi qadam), o‘lim esa bizni keyingisiga o‘tkazadi. Undan keyin Barzax, so‘ng Qiyomat kuni va yana boshqa bosqichlar keladi. Rostini aytsam, menga mantiqiy tuyulgan yagona narsa shu. Yana bir narsa - Alloh aytganidan ortiqcha hech narsa qo‘shmay turib aytaman. Baqara surasida, Alloh farishtalarga Yerda xalifa qo‘yishini aytganida, bu bizning tasodifiy emasligimizni ko‘rsatadi. Alloh bu ulkan, hayratomuz koinotni shunchalik ko‘p rang va shakllar bilan yaratdiki, zerikib qolmaylik deb - tasavvur qiling, hamma narsa bir xil ta'm yoki bitta qo‘shiq bo‘lsa, tezda jonjonidan ham bezor bo‘lardingiz. U bizni o‘zining vakillari qildi, xuddi haqiqiy Podshoh sifatida Uning ishlarini boshqaradigan menejerlar kabi, lekin Uning qoidalariga rioya qilishimiz shart. Qanday ishlashiga qarang: Alloh amallarimizni yozish, bizni himoya qilish va biz uchun mag‘firat so‘rash uchun farishtalarni yubordi. Xuddi rahbarlarning atrofida jamoasi bo‘lganidek - yordam beradi, kuzatadi, yo‘lda qolishimizga ishonch hosil qiladi. Bu bizni yo‘naltirish va maqsadimizni aniq saqlash uchun butun bir qo‘llab-quvvatlash tizimi. Bularning hammasi bu yerdagi vaqtimiz behuda emasligini isbotlaydi; u bizni keyingi hayotga tayyorlayapti.