Nega duolarim eshitilmayotgandek tuyuladi? 🌙
Assalomu alaykum hammaga, og‘ir bir narsa bilan qiynalyapman va yuragimni bo‘shatishim kerak. Bir paytlar, men eng yaxshi musulmon bo‘lmaganimda - tan olish qiyin lekin ko‘p gunoh qilardim - Alloh baribir duolarimni ijobat qilardi. Bilasizmi, nima so‘rasam bo‘ldi: chet elga sayohat qilish nasib qildi, o‘zim istagan insonga turmushga chiqdim, orzuyimdagi universitetga o‘qishga kirdim. Qo‘limni ko‘tarsam, go‘yo darrov yaxshilik bo‘lardi. Keyin o‘zgarishga qaror qildim. Harom narsalarni tashlab, Allohni birinchi o‘ringa qo‘ydim. Rostdanam harakat qildim. Lekin o‘shandan beri faqat qiyinchilik ustiga qiyinchilik. Erim deb o‘ylagan odam meni aldadi va hozir u ajoyib yashyapti - baxtli oila, barqaror ish, hammasi joyida. Men-chi? Ishimdan ayrildim, o‘qishim to‘xtab qoldi, hamma narsa buzilib ketishini tomosha qilib o‘tiribman, o‘zim esa iloji boricha sabr qilishga harakat qilyapman. Bir yildan ortiq vaqt davomida ruhan o‘zimni majburladim. Tahajjud odatimga aylandi - tunning so‘nggi uchdan bir qismida o‘rnimdan turib, sajdada yig‘lab iltijo qilardim. Dushanba va payshanba kunlari ro‘za tutardim, iftorlikda duo qilardim, imkonim bo‘lganda sadaqa berardim. Va baribir, jimlik. Endi hatto aniq bir narsa ham so‘ramayman. Shunchaki devorda bitta yoriq, kichkinagina ilgariga yo‘l xohlagandim. Alloh men o‘ylagandek - qutqaruvchi, meni ko‘ruvchi, yo‘llarni ochuvchi Zot, degan umidga yopishgandim. Lekin eshik qulflanganicha qolaverdi. Ishlar yanada og‘irlashyapti. Ikki yil to‘la qarshilik ko‘rildi, bir nafas olishga ham imkon bo‘lmadi. Endi duo qilish g‘oyasi og‘ritadi, chunki befoyda tuyuladi. Dinga hatto amal qilmaydigan odamlarga qarayman, qandaydir mo‘jizaviy narsalar ularga osongina nasib qilyapti. Nega men hech qachon bunga loyiq emasman? Iltimos, “Alloh sevgan bandalarini sinaydi” deb aytmang-a - men ibodat qiladigan opa-singillarni bilaman, ularning duolari ijobat bo‘ladi, hayotlari har kuni buzilib ketmaydi. Men hech qanday sinov bo‘lmasin demayman, lekin har zamonda bir oz yordam bera olmaydimi? Hali ham besh vaqt namozimni o‘qiman, lekin yuragim boshqa joyda. O‘zimni ishontirdimki, faqat menga taqdirda yozilgan narsagagina erishaman, shuning uchun nega yalinish kerak? Agar duo taqdirni o‘zgartira olganda edi, hozirgacha o‘zgartirgan bo‘lmasmidi? Qaniydi boshqalar osongina his qiladigan mehribonlikni men ham his qila olsam. Bilaman, Alloh menga hech narsa qarzdor emas, lekin hamma duolari ijobat bo‘layotgandek, seniki chetga uloqtirilgandek tuyulsa, bu yurakni parchilaydi-da.
Hech kim senga nega qissang aynan shunday yozilganini aytib berolmaydi, lekin shuni bil: tahajjudda to‘kilgan ko‘z yoshlaring zoye ketgan emas. Ba’zida najotning o‘zi so‘rash azobida yashiringan bo‘ladi. Sen Unga ko‘rinmay qolganing yo‘q, bir lahzaga ham.