Nega Alloh qalbimga bir istakni solib, keyin uni qaytarib oladi?
Bu bilan juda qiynalyapman, hatto buni so‘z bilan ifoda etishni ham bilmayman. Yigirma yoshlardaman, diplom olganman, lekin ishsizman, mana to‘rt yildirki - na ish bor, na haqiqiy hayot kechirayotganimni his qilyapman. Juda konservativ va bo‘g‘iq bir joyda yashayapman. Shu bilan birga, atrofimdagi hamma turmush qurayapti, sayohat qilyapti, kelajagini qurayapti. O‘zimni xuddi tiqilib qolgandek his qilyapman, boshqalar oldinga ketayotganini tomosha qilyapman. Bir narsani aniq aytmoqchiman, men dindan uzoqlashdim demayman. Oilam juda amal qiluvchi. Deyarli har kuni birga Qur’on o‘qiymiz, islom bilan katta bo‘lganman. Ammo ichimdan Allohdan juda uzoqlashib ketgan edim. Holdan toygan edim, rostini aytsam, umid qiladigan hech narsa qolmagandek tuyulardi. Keyin bu ishni ko‘rdim. Bu ilgari hech o‘ylamagan narsam edi. Birdan shunchalik jalb etildimki, balki Alloh buni hayotimga bir sabab bilan kiritdi deb o‘ylay boshladim. Ariza berdim, qo‘shimcha namoz o‘qishni boshladim, doim duo qildim, qo‘limdan kelganini qildim, hatto bu ishni qo‘lga kiritmasdan oldin Allohga shukr qildim. Shu qadar kuchli yaqinim bor edi. Ish ham shunday joydaki, u yerda Haramga yaqin bo‘lish, tez-tez umra qilish imkoni bor edi. Rostdan ham bu meni Allohga yaqinlashtiradi deb o‘ylagandim. Keyin rad etishdi. Bu birinchi rad javobi ham emasdi. Milliy ish tanlovidan qaytarishdi, PhD ro‘yxatiga kirmadim, endi esa birdan juda xohlab qolgan bu ish ham ketdi. O‘zimni xo‘rlangandek his qilyapman. O‘zimni ahmoqdek his qilyapman. Hali qo‘lga kiritmagan narsam uchun tom ma’noda Allohga shukr qilayotgandim. Voqea bo‘lishiga shunchalik ishongandimki, endi o‘zimni to‘la komediyadek his qilyapman. Xo‘sh, men nima qildim? Odamlar: “Alloh har qanday, hatto imkonsiz duolarni ham ijobat qiladi”, deydi. Shuning uchun o‘ylayveraman, agar Alloh mo‘jizalar yarata olsa, nega shu oddiy duomni ijobat qilmadi? Yana odamlar, ba’zida Alloh istaganingni bermaydi, chunki uni qo‘lga kiritganingdan keyin ibodatni to‘xtatishingni biladi, deydi. Lekin aynan qo‘lga kiritmaganim ibodatni to‘xtatishimga sabab bo‘ldi. Bu hamma narsadan shubhalanishimga olib keldi. Bilaman, odamlar, albatta, bunda bir saboq bor, Allohning yaxshiroq rejasi bor yoki bir kun tushunib olasan, deyishadi. Lekin rostini aytsam, hozir shu narsalar bilan kurashyapman. Axir, agar “yaxshiroq” degani mana shu bo‘lsa-chi? 26 yoshda, ishsiz, tiqilib qolgan, tushkun va hayotim o‘tib ketayotganini tomosha qilayotgan bo‘lsam-chi? Alloh meni bunday ko‘rishdan mamnunmi? Rostdanmi? Gunohlarim borligini bilaman. Men mukammalman demayapman. Lekin mening gunohlarim o‘zim bilan Alloh o‘rtasida, men birovni xafa qilgandan ko‘ra, o‘zim xafa bo‘lib uxlashni afzal ko‘raman, ammo katta gunohlar qilayotgan odamlarning hayoti birdan o‘zgarib ketayotganini ko‘ryapman, men esa har safar Allohga bir oz umid qilganda, nimadir sodir bo‘lib, yana umidimni yo‘qotaman. Hozir deyarli shunday his qilyapmanki, Alloh menga U meni yoki duolarimni xohlamasligining alomatlarini ko‘rsatyapti, shunda nega ibodat qilishni davom ettiray? Islomga hurmatsizlik qilmoqchi emasman. Rostdan ham xafaman va sarosimadaman. Hozir faqat iymonimni emas, boshqa narsalarni ham yo‘qotyapman. O‘zimni shunchaki yashash uchun yashab yuradigandek his qilyapman. Iltimos, agar shunga o‘xshash narsani boshdan kechirgan bo‘lsangiz, **hikoyangizni aytib bering.** Siz hech qachon Alloh tomonidan butunlay tashlab qo‘yilgandek his qilib, umidingizni yo‘qotdingizmi, ibodatni to‘xtatdingizmi yoki hamma narsadan shubhalandingizmi, keyin qandaydir tarzda narsalar o‘zgardimi? Haqiqatan ham buni boshdan kechirgan insonlardan eshitishim kerak. Chunki hozir o‘zimga o‘zim so‘rayveraman: **Nega meni ijobat qilmaydigan Xudoga ibodat qilay?**