Bu hayot juda og‘ir tuyulib, faqat jannat va’dasi tinchlik olib kelganda

Subhanalloh, men shu oyatni ushlab turganman: "Albatta, oxirat siz uchun bu dunyodan yaxshiroqdir". O‘tgan bir yil mobaynida bolam sog‘lig‘i bilan muammolar yashadi, ikki oy oldin esa otam vafot etdi – Alloh rahmat qilsin – dori-darmonlarning asoratlaridan so‘ng. Shu nuqtada, faqat oxirat haqida o‘ylash meni o‘z-o‘zimda tutib turadi. Dunyo shunchalik bo‘shki. Men butunlay tark etilgan va ichim sindi. Qur’onga murojaat qilsam, ko‘z yoshlarim oqib tushadi; yolg‘iz qolsam, yiglayman. Bu sinovlar hech tugamasdek tuyuladi. Otamni yo‘qotgan qayg‘uni umrimning oxirigacha har kuni yuragimda ko‘taraman. Bolalarim ulg‘ayadi va qo‘rqamanki, orqaga qarasam, ana shu kurashlar tufayli onalik quvonchlarini o‘tkazib yuborganimni his qilaman. Ilgari bu tashvish edi, endi esa bu mening qadrim ekanligi haqidagi chuqur qayg‘u. Va bilaman, bilaman, boshqalarning ahvoli og‘irroq yoki osonroq – bu men uchun Alloh taqdir qilgan – lekin bu juda, juda qiyin. Otam vafot etishidan oldin doim umidvor edim, o‘zimga "Inshaalloh, yaxshilanadi" deyar edim. U ketishidan bir necha oy oldin shunday dedi: "Men uchun hammasi tugadi; men endi hech qachon avvalgidek bo‘lmayman". Endi o‘ylayman, bu men uchun ham shundaymi? Agar yana 40 yil yashasam, bu faqat ko‘proq dardmi? Mening yagona umidim hozir Allohning rahmati va oxiratning go‘zalligidadir, alhamdulillah.