Hayot O‘tib Bo‘lmaydigan Og‘ir Bo‘lib Qolganda

Assalomu alaykum. Ba’zan bu dunyo meni shunchalik charchatib qo‘yadiki, haqiqatan ham qo‘l cho‘zishim kerak deb o‘ylayman, chunki ishlar tobora qiyinlashib borayotganga o‘xshaydi. Ruhiy salomatlik muammolaridan boshlangan, lekin endi tana ham ta’sir qiladigan surunkali kasallik bilan kurashish juda zo‘r. Maktabni tugatganimdan keyin barqaror ish topish haqida tashvishlanaman-rostini aytsam, hatto katta kurs talabasi sifatida imtihonlardan o‘tish ham hozir men uchun imkonsizdek tuyuladi, lekin yaqin orada bitirishim kerak. Bir paytlar meni ruhlantirgan va sinfimning eng yaxshi o‘quvchilari qatorida bo‘lishimga kuch bergan orzularimdan voz kechishga majbur bo‘ldim. Iymonim yetarlicha mustahkam emasligini bilaman, va bir paytlar umidga to‘la tuyilgan hayotdan voz kechganim uchun Alloh va atrofimdagilarni xafa qilganimdek his qilyapman. Agar bu tushuncha bo‘lmasa, men buni hech kim bilan baham ko‘rmagan bo‘lardim. Farz namozlarimni o‘qish men uchun juda qiyin. Sevimli ota-onaga ega yaxshi musulmon oilasidanman, lekin hissiy sezgirligim shifoxonaga borishga olib keldi, bu esa meni yanada shikastladi va ahvolimni yomonlashtirdi. Men haqiqatan ham yordamga muhtojman, chunki hayotimni yakunlash haqidagi fikrlar doimiy bo‘lib qoldi. Yashashning har bir qismini-nafas olishni, ovqatlanishni, yig‘lashni, his qilishni-yomon ko‘raman, bularning hammasi o‘tib bo‘lmas og‘irlik kabi tuyuladi. Boshqalar duo qiladigan ne’matlarni o‘zimga osonlikcha hisoblashimni bilaman, va och bolalar yoki uysiz, oilasiz odamlar kabi ko‘proq azob chekayotganlar borligidan xabardorman. Lekin wallahi, men mutlaqo yo‘qolib qoldim va nima qilishni bilmayapman. Hatto moddalarga murojaat qildim, bu mening xarakterimga umuman mos kelmaydi va men o‘zim kimga aylanib qolganimni taniy olmayapman. Hukm chiqarilishi mumkinligini tushunaman, lekin hayotimni tuzatish uchun avval imonim va Alloh bilan munosabatlarimni tiklashim kerak deb ishonaman.