Sevimli Payg‘ambarimizning so‘nggi onlari: qayg‘uli vidolashuv

Bir vaqtlar uning kelishining nuridan charaqlagan Madina shahri endi chuqur, og‘ir bir sukunatga cho‘mdi. Payg‘ambarimiz Muhammad sollallohu alayhi vasallamga isitma mahkam yopishib olgan va qo‘yib yubormasdi. Hammaning dardini yelkasida ko‘targan bu inson endi boshini ham ko‘tarishga qiynalardi. Oilasiga suyanib, baraka bergan yerlarida oyoqlari zo‘rg‘a yurar, u onaxonimiz Oyshaning oddiy hujrasiga so‘nggi og‘ir qadamlarini tashlardi. Dunyodan ko‘chish vaqti yaqinlashganini bilardi. Xonaning ichi qalin qayg‘u bilan to‘lib turardi. Uning sevimli qizi Fotima, Alloh undan rozi bo‘lsin – u odatda otasiga chopib kelar va Payg‘ambar sollallohu alayhi vasallam uni kutib olish uchun o‘rnidan turardi – yonida yig‘lab o‘tirardi. Uni yaqin chaqirib, qulog‘iga nimadir deb pichirladi. Fotima battar yig‘lab yubordi. Keyin yana bir bor pichirladi va shuncha dard ichida uning yuzida mayin tabassum porladi. Otasi unga dunyodan ko‘chish vaqti yetganini, lekin oilasidan birinchi bo‘lib unga yetishish baxtli xabarini bergandi. Mo‘minlar uchun eng mashaqqatli lahza bir necha kun o‘tib, namoz paytida yuz berdi. Uning eng yaqin do‘sti Abu Bakr, Alloh undan rozi bo‘lsin, namozga imomlik qilayotganda, bir parda ojizona tortildi. Payg‘ambar sollallohu alayhi vasallam eshik romiga suyanib, yelkama-yelka turib ibodat qilayotgan sahobalariga qarab turardi. Uning charchagan yuziga yorqin, mayin tabassum yoyildi. Sahobalar shunday birdan quvonchga to‘ldilarki, ustozlari sog‘ayayotgan, deb o‘ylab, namozda diqqatlarini yo‘qotishga sal qoldi. Lekin parda ohista yana yopildi. Bu tuzalish emas – uning so‘nggi sokin vidolashuvi, ortda qolayotgan farzandlariga faxr bilan boqayotgan otaning nigohiday edi. Tong o‘tganda, uning nafasi sekinlasha boshladi. Boshini Oyshaning ko‘ksiga qo‘ydi, yuragi sust urardi. Misvok bilan tishlarini tozaladi – Robbisiga ro‘baro‘ bo‘lish uchun o‘zini pokladi. Ko‘zlarini yuqoriga ko‘tardi, loy shiftning narigi tomonidagi allanimaga tikildi. Ohista bir ovoz bilan tanladi: “Allohim, eng oliy do‘stlar bilan birga bo‘lishni istayman.” Qo‘li mayin tushdi. Payg‘ambarlarning muhrlisi bu dunyodan ko‘chdi. Tashqarida Madinani ezib tashlaydigan qop-qora qayg‘u qopladi. Qo‘shinlarga qarshi ilgari mardlik bilan yuzlangan kishilar yetim bolalarday yig‘lab, yerga yiqilardi. Umar, Alloh undan rozi bo‘lsin, shu qadar ishonchsizlikdan gangib qolgan holda qilichini sug‘urdi va bu haqiqat bo‘lishi mumkinligini qabul qilishdan bosh tortardi. Hammaning sevimli muazzini Bilol, oradan bir necha kun o‘tib, azon chaqirishga turganda, “Men guvohlik beramanki, Muhammad...” deya boshlab, birdan ovozi darz ketdi. To‘xtab, o‘kirib yig‘lab qoldi, azonni tugatolmadi. Ularning hayotidagi nur o‘chgandi va chuqur, bo‘m-bo‘sh bir g‘am shu qadar og‘ir ediki, Madina ko‘chalari bundan keyin hech qachon o‘sha avvalgi quvonch bilan yangramadi.