Dunyo endi menga qafasdek tuyulyapti

Salom, bilasanmi, oxirgi paytlar meni qattiq urgan narsa nima? Dunyoni aslida qandayligini bunchalik kech ko'rganimga ishonmayapman-bu shunchaki o'tkinchi bir soya. Butun dunyoda ro'y berayotgan tartibsizliklar, hatto uyimiz bor, sog'ligimiz yaxshi, mehribon oilamiz bo'lgan bizlar uchun ham, bu dunyo nega yuragimizni band qilishi kerakligini topishga qiynalyapman. Ishlarni sun'iy intellekt tortib olmoqda, pul va siyosat xavfsizlik hissimizni doim titratib turadi. Hammaning aytgan stsenariysiga amal qilasan-qattiq o'qi, karyera qurgin-lekin baribir, mehnatingning qiymatiga arzimaydigan maoshli ishga qolib ketishing mumkin. Agar durustgina ish topsang ham, o'nlab yillar ter to'kib ishlaysan, qarilik kelganda esa, aslida chindan ham istagan narsalaringning ketidan quva olmaysan. Alhamdulillah, men hech qachon moddiy narsalarga qattiq bog'lanmaganman, balki tarbiyam tufaylidir. Lekin mana bu tuzoq: ijtimoiy tarmoqlar, o'sha ilovalardagi tezkor videolar, o'yinlar, seriallar, filmlar-bularning barchasi bizni hissizlantirish, ruhimizni oziqlantirish o'rniga soatlab, hatto kunlab vaqtimizni o'g'irlash uchun qurilgan. Islom haqida ko'proq o'rganish, masjidda o'tirish, Qur'onni chin dildan o'qish o'rniga. Ayni paytda, bu dunyo menga rostdan ham qamoqxona hujrasidek tuyulyapti. Jannat asl va'da bo'lganida, nega dunyodagi biror narsa uchun tashvishlanamiz? Charchash yo'q, xavotir yo'q, har tongda ishga yetishish yo'q, kasallik yo'q, keksalarimizning qarib zaiflashuvini ko'rish yo'q, o'lim xavfi yaqinlashmaydi. Faqat o'tgan yaqinlarimizni yana ko'rish. Cheksiz qanoat, cheksiz xotirjamlik.