Uydan Ketish Fikridan Qiynalyapman

Assalomu alaykum, hammaga. Men 23 yoshli yigitman va uydan ko‘chish masalasi ochilganda ota-onam juda xafa bo‘lishadi. Rostan, adashib qoldim – ularni ranjitishni yoki onamning yig‘layotganini ko‘rishni xohlamayman, ayniqsa Islomda onalarga qanchalik hurmat berilishini bilgan holda. 19 yoshimdan beri ko‘chishni orzu qilib kelaman, lekin ular meni 30 yoki 40 yoshimgacha uyda ushlab, o‘z hayotimni boshlashga imkon berishmaydiganday tuyuladi. Bir marta suvni sinab ko‘rish uchun yolg‘iz ta’tilga chiqmoqchi ekanligimni aytdim, shunchaki uni bu fikrga ko‘niktirish uchun, lekin u butunlay rad etdi. Bundan tashqari, aniq bir yon bosish bor – ukam mushakli ekan, u soat 3 gacha tashqarida hech qanday muammosiz qolishi mumkin, men esa bunday erkinlikni ham ololmayman. Charchadim va juda baxtsizman. Riba bilan bog‘liq xavotirlar tufayli universitetni ham rad etdim, shuning uchun men yomon ko‘radigan oilaviy biznesda ishlab qolganman. Bu baxtsizlik va shunday davom eta olmasligimni his qilaman. Ota-onam hech qachon qaysi yoshda ko‘chib ketishga ruxsat berishlarini aytishmagan va buni yanada qiyinlashtiradigan narsa, ularni qo‘llab-quvvatlaydiganday hadislar. Masalan, Abdulloh ibn Amr rivoyat qilgan hadisda, bir kishi Payg‘ambar ﷺ huzuriga hijrat qilish uchun bay’at bermoqchi bo‘lib keladi, lekin ota-onasini yig‘latib ketgandi, Payg‘ambar esa unga: "Borgin va ularni yig‘latganing kabi kuldurgin", dedilar. Yoki Jahima jihodga chiqish haqida so‘raganida, Payg‘ambar uning onasi borligini so‘radilar, keyin esa "U bilan qol, chunki Jannat uning oyoqlari ostidadir", dedilar. Bilaman, ular adolatsiz, lekin juda charchaganman. Onam mening yoshligimdan foydalanayotganini his qilaman va bundan nafratlanaman. Rostan, maslahat so‘rayapman, birodarga yordam beradigan biron narsa bo‘lsa.