Dadam sabab onamning g‘azabidan qiynalyapman

Hammaga salom… Kichkinaligimda dadamga juda yaqin edim. Biz uch farzandmiz, qolgan ikkisi doim onamga yaqinroq bo‘lishgan. Keyin 13 yoshga to‘lganimda, dadam bizni tashlab ketdi, yillar davomida hammamiz og‘ir alam bilan yashadik. O‘zim to‘rt yil davomida u bilan umuman gaplashmadim. O‘sha vaqt mobaynida onam ikki akam va menga munosib hayot berish uchun jonini berib ishladi. U bizni hech qachon och qoldirmadi, kiyintirayotgan, o‘qitgan va mashg‘ulotlarga qatnashimizga imkon bergan. Uning kuchi hali ham meni hayratga soladi. Unga hech qachon yetarlicha minnatdorchilik bildira olmayman. Chin qalbimdan onamni sevaman va uning barcha qurbonliklarini unuta olmayman. Katta bo‘lganimdan keyin, oxir-oqibat dadamni kechirdim. Hozir u qariydi, sog‘lig‘i yaxshi emas, va rostini aytsam, Allohning oldida abadiy g‘azab saqlab o‘tirolmayman. Uning qilgan ishlarini o‘chirganim yo‘q, lekin shu yukni ko‘tarib yurishni to‘xtatib, shunchaki oldinga qarab ketishga qaror qildim. Ammo onam, u meni kechirganimni hech qachon qabul qilmadi. U dadamning uyiga borishimga yo‘l qo‘ymaydi, hatto u bilan vaqt o‘tkazganimni bilishni ham yomon ko‘radi. Eng og‘rigani shuki, u g‘azabini aynan menga qaratayotganini his qilyapman. Akalarim hech qachon shunday ayblovlarga duch kelishmagan. Ba’zida o‘ylaymanki, qiziga o‘g‘illariga qaraganda o‘zining alamini osonroq chiqarishi mumkin, yoki bolaligimda unga qanchalik yaqin bo‘lganimni eslab, endi meni kechirganim unga ko‘proq azob berayotgandir. Yillar o‘tdi, onam hamon o‘sha g‘azabni saqlab kelayapti. Men imkon qadar bu yaraga tegmaslikka harakat qilaman. Odatda dadam haqida gap ochmayman, uni tilga olib chiqmayman va mavzudan butkul qochaman. O‘tgan seshanba kuni, onam uyga kelganda dadam bilan telefonda gaplashayotgandim. Qo‘ng‘iroq zo‘rg‘a o‘n daqiqa davom etdi, lekin shekilli, bu uyni ostin-ustun qilish uchun yetarli bo‘ldi. U menga hech qanday og‘riqli narsa yuz bermagandek u bilan gaplashayotganimda aybladi. Biz uchun qilgan barcha ishlarini eslatib, dadam bilan yana gaplashishim o‘z farzandidan ko‘rishi mumkin bo‘lgan eng katta xiyonatlardan biri ekanini aytdi. Men tushuntirishga harakat qildimki, hatto uning xatolarini eslasam ham, abadiy g‘azabda yura olmayman. Alloh bizga shunchalik rahmdil, men kim bo‘libman o‘z otamdan rahmni ayirishga? Endi bo‘lgan voqeani qabul qilib, oldinga qarab yurishdan boshqa nima qila olaman? U hamon mening dadam, ota-onani hurmat qilish Islomda katta farz. Onam chinakam ibodatchi va diniga berilgan bo‘lishiga qaramay, aytganlarimni qabul qilmadi. Hatto haligi odamni “dadam” deb ataganim uchun menga qichqirdi. U juda jahli chiqib ketdi, va bir necha kun o‘tgach ham, hali ham mendan ranjib yuribdi. Men nima qilishni bilmay qoldim. Onamni bunday hislarga solganim va o‘z farzandi xiyonat qildi deb o‘ylashiga sabab bo‘lganim uchun o‘zimni aybdor his qilyapman. Ammo shu bilan birga, dadamni hayotimdan butkul chiqarib tashlayolmayman. Ular o‘rtasida tanlov qilishga majbur bo‘lishni xohlamayman. Onamning dardini va boshidan kechirganlarini tushunaman. Uning qilgan qurbonliklarini bilaman va umrbod minnatdorman. Lekin shuni ham tilardimki, dadam bilan o‘z yo‘limda yurish, uni kechirish va bu onamga xiyonat qilgandek his qilmasdan bugungi kunda munosabat o‘rnatish uchun fazo bo‘lsin. Men uning qilgan ishlarini yengil qilmoqchi yoki o‘tmishni ko‘rmaslikka olmoqchi emasman. Faqat shu majburiy tanlov ustimda turganda oldinga qarab ketishni istayman. Onam bilan ishlarni qanday silliqlashim mumkin? Dadamni kechirishim uning xatolarini unutganim yoki uni kamroq sevishimni anglatmasligini tushunishiga qanday yordam beraman? Kimdadir maslahat, ayniqsa Islomiy ko‘zqarash bo‘yicha bo‘lsa, chindan minnatdor bo‘lardim. O‘qiganingiz uchun rahmat, hammaga…