Akamning vafoti bilan kurash

Assalomu alaykum hammaga. Rostdan ham maslahat qidiryapmanmi yoki shunchaki ichimni to‘kishim kerakmi, bilmayman, lekin ko‘nglimda juda ko‘p narsa bor. Bugun ukamning bu dunyoni tark etganiga ikki oy bo‘ldi, u atigi 21 yoshda edi. U xufton namozidan keyin masjiddan qaytayotganida mashina urib ketdi va to‘xtamadi. Ertasi kunigacha xabar topmadik, chunki biz opa-singillar hammamiz turmushga chiqib, erlarimiz bilan yashaymiz, u esa onamizga qarab turardi. U mendan besh yosh kichik edi, ruhiy, hissiy va moddiy jihatdan qiynalardi – otamiz va o‘gay onamiz 17 yoshida maktabni bitirgandan keyin uni aslo qo‘llab-quvvatlamadi. Bir oz tarix: onamiz og‘ir ruhiy kasallik – shizofreniyaga chalingan va o‘ziga-o‘zi qarashga qodir emas, bolalar haqida gap ham bo‘lishi mumkin emas. Yillar oldin tashxis qo‘yilganda, u va otam ajrashishdi, onam buvisining uyiga ko‘chib o‘tdi, buvisi unga 20 yil qarab turdi. Shunday qilib, 17 yoshida ukam otamning uyida o‘zini keraksiz his qildi va buvisining oldiga ko‘chib, onamizga yordam berish va o‘z hayotini boshlashga harakat qildi. U mukammal emas edi – hammamiz turli bosqichlardan o‘tamiz – lekin onamiz uchun juda qattiq harakat qildi. U ko‘pincha o‘zini yetarli emasdek his qilardi, otamiz undan nafratlanayotgandek, hech qanday yo‘l-yo‘riqsiz azob chekishga tashlab qo‘yilgandek. Men unga juda yaqin edim. Ba’zida buvimning uyida ovqat bo‘lmasdi – buvim ishlash uchun juda keksa, onamiz juda kasal, ukam esa har qanday mayda ishga yopishib pul topishga harakat qilardi, gohida o‘zi och qolardi. Uning hayoti naqadar og‘ir kechganini o‘ylasam, yuragim eziladi. Ba’zi tunlarda u menga qo‘ng‘iroq qilib, yig‘lab, Alloh nega uni shunchalik sinayotganini, o‘z yoshidagilar oilalarining ko‘magiga ega bo‘lsa, nega uning hayoti shunchalar qiyinligini so‘rardi. Nega onamizga dori ichirish yoki uni yotoqdan turg‘azish uchun shuncha kurashishi kerak edi? Shu orada, otamiz onamiz bilan ajrashganidan ikki oy o‘tib qayta turmush qurdi, o‘shanda ukam bir yoshda edi. U yangi xotini bilan yana uch farzand ko‘rdi, va ukam 17 yoshida uyidan ketganida, otamiz moddiy jihatdan ancha yaxshi ahvolda edi. Ukam o‘gay aka-ukalari qimmat kiyimlarda yurganini ko‘rardi, o‘zida esa oyoq kiyim yoki ichki kiyim ham yo‘q edi. Men qo‘limdan kelgancha yordam berishga harakat qilardim, lekin erim bilan o‘z hisob-kitoblarimiz bor edi, ba’zan yuborishga hech narsam qolmasdi, u esa och yotardi. Bu meni ich-ichimdan yemirardi. Uch yil davomida u turli-tuman ishlarda yurib, o‘ziniki bo‘lmagan mas’uliyatni ko‘tarib yurdi, men esa tinimsiz so‘rardim: nega u? Shuncha vaqt mobaynida otamiz biror marta hol-ahvol so‘ramadi. Ukamda katta nafrat to‘planib qolgan edi, va ramazon oyida u otamning uyiga borib, juda qattiq so‘zlar aytdi. Ammo ikki hafta o‘tib, u yig‘lagancha qaytib keldi va kechirim so‘radi. U masjidda namoz o‘qigandan so‘ng, Alloh uni borib yarashishga yo‘llayotganini his qilganini aytdi. Bu juda katta jasorat talab qilgan bo‘lsa kerak. O‘shanda men bu voqea uning oxirgi 40 kuni ichida sodir bo‘lganini tushunmadim. Endi o‘ylasam, u bilan g‘ururlanaman. Ikki hafta o‘tib, masjiddan bir qadam narida, onamizning uyiga yaqin joyda uni mashina urib ketdi. Alloh men bilgan eng kuchli insonni, opa-singillar orasida eng ko‘p azob chekkanini o‘z oldiga oldi, va uning uchta opasi va kenja singlisi bilan birga emasligi yuragimni og‘ritadi. U bizning yagona ukamiz edi, onamiz bilan aloqamizni bog‘lab turuvchi zveno. Men endi uning tabassumini, mehnatkash qo‘llarini ko‘rmayman, ovozini eshitmayman. Aytadilarki, Alloh oramizdagi eng yaxshilarimizni erta oladi, lekin nega u? Nega u shuncha qiyinchilikni boshdan kechirishi kerak edi? U endi hech qachon o‘z oilasiga ega bo‘lmaydi, bo‘lajak bolalarimni ko‘rmaydi, orzu qilganidek o‘qimaydi. Onam uni juda sog‘inadi – ba’zida u: "Hech bo‘lmasa bolam endi Allohning huzurida, bu yerda men bilan quruq non yeb azob chekmaydi," deydi. U bundan ancha yaxshiroq hayotga loyiq edi. Hayot adolatsiz bo‘lsa ham, u har kuni iymonini mustahkamlash ustida ishlardi.