Iymon, gunohlar va hayot bilan kurash
Alloh to‘g‘ri odamni bu yozuvni o‘qishga yo‘llasin. Assalomu alaykum. Rostini aytsam, buni ulashishdan nimadir kutayotganimni o‘zim ham bilmayman. Balki maslahat, balki shunga o‘xshash narsani boshdan kechirgan kimdir, yoki shunchaki anonim tarzda ichimni bo‘shatishga muhtojman. Bir muncha vaqtdan beri dinim va aytishni istamaydigan gunohlarim bilan qattiq qiynalyapman. Ba’zilari jiddiy tus oldi, va oxirgi paytlarda ahvol shu darajada yomonlashdiki, kimga aylanganimdan uyalib ketaman. Ajablanarlisi shuki, men butunlay taslim bo‘lganim yo‘q. Bu haqda bir necha bilimdon shayxlar bilan gaplashdim. Terapiyaga ham bordim. Oldin ham tavba qilganman. O‘tgan haftaning o‘zida masjidga ketma-ket ikki kun borib, juma namozini o‘qidim. Ba’zida chindan ham o‘zgarishni, namozni muntazam o‘qishni va Allohga yaqinlashishni xohlayman. Keyin qandaydir tarzda yana toyilib ketaman. Va ba’zida yiqilish avvalgisidan ham qattiqroq bo‘ladi. Mana shu narsa miyamni chuvitib yuborayapti. Hamma gapirishda davom etadi: har doim qaytish yo‘li bor - tavba qil, istig‘for ayt, namoz o‘qi, yaxshi odamlar bilan bo‘l, ilm izla, professional yordam ol, va hokazo. Bu maslahatlar noto‘g‘ri demayapman. Bilaman, to‘g‘ri. Lekin hammasini eshitib bo‘lib, haligacha bitta joyda turib qolgan bo‘lsang, nima qilasan? Tushunaman, hech kim mening namozimni men uchun o‘qib bera olmaydi. Hech kim meni gunohdan men uchun to‘xtata olmaydi. Oxir-oqibat, bu mening tanlovlarim va buning uchun javobgarman. Ammo endi boshqacha nima qilishni bilmay qoldim, rostdan. Uyda o‘zimni ikki xil hayot kechirayotgandek his qilaman. Oilam bir odamni ko‘radi, lekin yolg‘iz o‘zim nima qilayotganimni va nimaga aylanganimni bilaman. O‘zimni yomon odam deb o‘ylamayman, lekin namoz kabi oddiy narsalarda qayta-qayta muvaffaqiyatsizlikka uchrab, katta gunohlarga qaytganimdan keyin, ichimda chuqur darz ketgan narsa bor deb o‘ylamaslik qiyin. Eng og‘ir joylaridan biri - ikkala eshik ham yopilayotgandek tuyulishi. Allohga yuzlanishga harakat qilaman, lekin barqaror bo‘lishim uchun tavfiq berilmayotgandek his qilaman. Keyin bu narsalarni hal qilishni biladigan odamlardan yordam so‘rashga urinaman, va ko‘pincha o‘zim biladigan o‘sha maslahat bilan qaytaman, asl muammo esa joyida qolaveradi. Mantiqan, Allohning eshigi yopilmaganini bilaman. Alloh meni rad etdi demayapman. Shunchaki, turgan joyimdan qanday his qilayotganimni rostgo‘ylik bilan aytyapman. Xuddi nima qilishim kerakligini aniq bilish va qandaydir tarzda o‘sha narsani muntazam bajara oladigan odamga aylana olmaslik o‘rtasida qisilib qolgandekman. Kimdir rostdan ham shunday ahvolga tushganmi? Faqat bir haftalik qiyinchilik yoki past motivatsiya emas, balki qayta-qayta tavba qilish, yaxshilanishga harakat qilish, katta gunohlarga qaytish va oxirida boshidan boshlashdan charchash? Siz uchun aslida nima farq qildi? Ayniqsa, uzoq vaqt tiqilib qolib, keyin amaliy chiqish yo‘li topgan odamlardan eshitishni xohlayman, shunchaki tavba qil va qattiqroq harakat qil degan umumiy eslatmalardan ko‘ra. Bu hurmatsizlik degani emas. Menimcha, shunchaki charchaganman va hanuz tushunib yetmagan narsamni qidiryapman.