Iymonda Qiynalish va Yo'qolganlik Hissi
Assalomu alaykum. So'nggi paytlarda hayotimda shunday qiyinchiliklar bo'lyaptiki, hech qachon tugamaydigandek. Endi kichkina muammo ham meni Alloh haqida yomon gaplar aytishga majbur qilyapti, va men bundan nafratlanaman. Taxminan 7-8 oy oldin menda ruhiy buzilish bo'lgan edi, va o'shandan beri butun dunyom ostin-ustun bo'lib ketdi. Universitetni bitirishim, turmush qurishim va hayotimni boshlashim kerak edi, lekin hammasi barbod bo'ldi. O'sha voqeadan oldin ham hayot oson emasdi - giyohvand moddalar bilan muammolarim bor edi va ko'p imkoniyatlarni boy berganman - lekin haliyam Allohga ishonardim va yaxshiroq kunlar kutardim. Hozir esa, turmush qurmoqchi bo'lgan qizim boshqa birovga unashtirilib qo'yilgan va u yo'lida davom etyapti. Men hali diplom ololganim yo'q. Ota-onam meni masxaraboz deb biladi, o'tmishim sababli menga ishonishmaydi, shu darajaki dadam uydan chiqayotganda zaxira mashina kalitlarini yashiradi. Voqea va giyohvandlik fosh bo'lganidan keyin, ota-onam meni universitetda yolg'iz qoldirishga qo'rqishgani uchun, bir semestr va yoz ta'tiliga uyga qaytishga majbur bo'ldim. Maslahat kerak. Men haliyam besh vaqt namozimni o'qiyman, lekin shu bilan tamom. Endi hech qanday diniy narsaga toqatim yo'q. Qur'on oyatsan eshitgan chog'dayoq uni o'chirish istagi tug'iladi, va dinga oid har qanday narsani masxara qilaveradigan bo'lib qoldim. Islomni tark etish niyatim yo'q, lekin nima qilishimni bilmayman. Ilgari boshqalarga diniy savollarda yordam berardim, endi qara meni. Qanday qilib bu ahvolga tushdim? Nega hayot bunchalik og'ir? Bilaman, Alloh bandalarini sinaydi, lekin qachon tugaydi? Nega mening sinovim shu darajada kuchliki, o'zim tegishli bo'lgan dinimni la'natlay boshlayman? Men Alloh bizning chegaramizni biladi deb o'ylagandim.