Hayot naqshlarini islomiy nigoh bilan tushunishga qiynalish

Assalomu alaykum. Ilgari Alloh butunlay rahmli, yuragimizni biladi va chin dildan yaxshilikka intilayotganlarni sira rad etmaydi, deb ishonardim. Ozgina bo‘lsa-da, birovga zarar yetkazmaslikka harakat qildim, o‘zim uchun duo so‘rashdan oldin boshqalarga ham xuddi shunday tilamasam, o‘zimni aybdor sezardim. Lekin hammasi sodir bo‘lgandan keyin, men sarosimada qoldim. Yil sayin hayot og‘irlashib bordi, ayni paytda mehribonlikka unchalik e’tibor bermaydigan odamlar osonlikcha yashab yurganini ko‘rdim. Cheksiz mehr-shafqatli deb ta’riflangan Rabbim, o‘nlab yillar davomida onam bilan boshimizdan kechirganlarni ko‘rib turib, jim qolishini tushuna olmayapman. Yoshligimiz va quvvatimizning ko‘p qismi shunchaki turish uchun sarflandi. Bardoshli bo‘lish o‘rniga, charchadim, nafratlanaman, umidsizman va ba’zida shunchalik ko‘milib ketamanki, shu ahvolda yashashdan ko‘ra yo‘qolib qolishni orzu qilaman. Iltimos, tanish iboralarni aytmang: “Alloh yaxshiroq biladi”, “bunda bir hikmat bor”, “bu sizni kuchli qiladi” yoki “bir kun hammasi o‘zgaradi”. Payg‘ambarlarning qissalarini, sabr va tavakkul haqidagi ibratlarni bilaman. Aynan o‘shanga yopishdim - ishondim, kutaverdim, qo‘yib yubordim va o‘zimga Allohning bir rejasi borligini eslataverdim. Ammo ahvolim yengillamadi, battar qoraydi. Ba’zida o‘ylayman, agar boshidanoq hech qanday yordam kelmasligiga va hamma narsani yolg‘iz o‘zim tirnab topishim kerakligiga ishongan bo‘lsam, yaxshiroq bo‘larmidim? Balki ko‘proq jasorat qilgan bo‘lardim, boshqacha tanlov qilardim va eshiklar ochilishiga umid bog‘lab kamroq suyangan bo‘lardim. Bu og‘riq nimaga olib kelishi kerak edi? Kuchlimi? Men zaifroq, umidsizroq, harakatsizroq va go‘yoki har bir yoshimizni, har bir alamli tunimizni sanab, lekin ularni cho‘zib yurgan Xudodan uzoqroq bo‘ldim. Endi mo‘jiza ham kutmayman. Ba’zida shunchaki yig‘lamaydigan yoki parchalanmaydigan bir kunni xohlayman. Ochig‘i, imonim yo‘qolib ketdi deb o‘ylayman. Din uchun har holda himoyalanish kerak deganlar uchun bu yerga kelmadim. Men shu darajada pastga tushib qolgan - Xudoning jimligini, hayotning notekisligini, tavakkulni va iztirob har doim yengillik yoki qattiqlikka olib kelmasligini chin dildan so‘ragan - va baribir o‘zini aldamasdan ishonish yo‘lini topgan insonlardan eshitmoqchiman. Chunki hozir men bunga qodir emasman. Yuragini baham ko‘rgan har kimga jazzakalloh xayr.