Ichimda nimadir yetishmayapti, nima qilsam ham

Bismillah. Balki men bugungi dunyoga, yoki umuman hech qaysi dunyoga to‘g‘ri kelmayotgandirman. Odamlarni odatda xursand qiladigan narsalar meni hayajonga solmaydi. O‘zimcha yurishni afzal ko‘raman, lekin ishim doimiy gaplashishga majbur qiladi, va u yerda muvaffaqiyat uchun ijtimoiy bo‘lish juda muhim. Odamlar bilan suhbatlashish menga qiyin emas, lekin uyga qaytganimdan keyin o‘zimni past his qilaman, xuddi indamaslik yaxshiroq bo‘lardi degandek. Gaplashishni yomon ko‘rganimdan emas, qo‘limdan kelgani uchun; shunchaki istamayman. Akam bir marta meni sun’iy qorli bir joyga olib bordi. Guruhimizdagi hamma sho‘xlikka tushib, bir-biriga qor otib, yuzlaridan chinakam kulgi ko‘rinib turardi. Men-chi? Shunchaki moslashishga harakat qildim, yuzimga tabassum yopishtirib, g‘alati ko‘rinmaslik uchun qor otdim. Odamlar orasida bo‘lish meni qattiq charchatadi. Iymonimni yaxshilashga harakat qilsam, mukammal bo‘lishni istab qotib qolaman. Avvaliga, balki chinakam taqvodor bo‘la olaman deb o‘ylayman, lekin keyin sirpanib gunoh qilaman, va keyingi bir-ikki kun og‘ir o‘tadi, xuddi men buzuq, yomon odamman degandek. Shuning uchun o‘zimga faqat farz amallarga yopishishni aytaman. Masjidga boraman, tanam bilan namoz o‘qiyman, lekin xayolim boshqa joyda, keyin uyga kelib telefonda varaqlayman. U yerda ham hech narsa yo‘q, vaqt o‘ldirish uchun bir-ikki o‘yin xolos. Va keyin yana bo‘shliq. Yana gaplar bor, lekin hammasini bu yerga sig‘dira olmayman. Ba’zi tuyg‘ular tug‘ma bo‘lishi mumkin, lekin ko‘pi mening tanlovlarimdan, gunohlarimdan, atrofimdagi muhitdan keladi. Odamlar terapevtga borishni aytishadi, lekin buni istamayman - xuddi shu muammo, hech kim bilan birga bo‘lishni xohlamaslik. Avvallar tizimni yoki dunyoni ayblar edim, lekin endi tushunaman: muammo ularda emas, menda. Nega buni baham ko‘rayotganimni bilmayman. Balki keyin pushaymon bo‘larman yoki yana o‘zimni bo‘m-bo‘sh his qilarman. Alloh SWT hammamizni mag‘firat qilsin.