Qandaydir bir tarzda, o‘zimni uyda topgandek his qilyapman

Assalomu alaykum, hammaga. Men Islomga qaytganman, va rostini aytsam, nega bu yo‘lga kelganimning barcha sabablarini hali ham tushunmayman. Bolaligim og‘ir o‘tdi. Taxminan 6 yoshimda otamning Qur’onni yoqayotganini ko‘rganman. O‘sha yoshda, faqat voqealar sodir bo‘layotganini ko‘rasan - ular nimani anglatishini tushunmaysan. Men shunchaki bola edim, hech narsaga tushunmay tomosha qilardim. U onam bilan urishib, unga zarar yetkazardi. O‘sha paytlardan ko‘p xotiralar bor, garchi o‘shanda ularni tushunib yetmagan bo‘lsam ham. Keyinroq, u bir avariyada vafot etdi. Bola bo‘lib, yig‘ladim - men uni sevardim, chunki u mening otam edi, nima bo‘lganda ham. Ammo hozir orqaga qarasam, ba’zan o‘zimcha bu uning karmasi edi deb o‘ylab qolaman. Keyin vijdon azobi kelib, pichirlayman: Alloh uni mag‘firat qilsin. Onam bilan munosabatlarim ham oddiy emas. Bilaman, u meni sevadi va men uchun ko‘p narsa qilgan. Ammo hissiy jihatdan… Men hech qachon bola kerak bo‘lgan o‘sha iliqlikni olmaganman. Balki u o‘ziga xos tarzda azob chekkan, aniq bilmayman. Men unga qarshi emasman. Faqat nimadir bo‘shliq tuyganini bilaman. Va keyin, qandaydir rahmat bilan, Islomni topdim. Hali ham buni qanday qilib to‘g‘ri tushuntirishni bilmayman. Hali ham javob izlayapman. Ba’zan o‘zimni so‘roq qilaman, o‘tmishimga qarayman va qanday qilib bu yerda qolganimni o‘ylayman. Lekin bir narsani hech qachon inkor qilolmayman. Har safar Qur’on o‘qiganimda, ko‘z yoshlarim o‘z-o‘zidan oqadi. Ba’zan atigi 2–3 oyat. Ma’nosini zo‘rg‘a tushunaman va birdan ko‘zlarim nam holda o‘tiraman: Yo Alloh, menga nima bo‘lyapti? 😂 Yaqinda buni boshqacha ko‘ra boshladim. Balki ichimda, o‘sha 6 yoshli men hali ham bor. Tushunmagan narsalarni ko‘rgan kichkina bola. Onasining zarar ko‘rayotganini tomosha qilgan. Chalkashgan, qo‘rqqan va faqat kimdir hammasi yaxshi bo‘ladi deyishini istagan bola. Hozir Qur’on o‘qiganimda, o‘sha kichkina bola nihoyat nafas olayotganini his qilaman. U biroz yig‘lashni to‘xtatgandek. Nihoyat sukunat topgandek. Balki shuning uchun yig‘layapman. Balki umuman g‘amgin emasman. Balki ichimdagi bola nihoyat tinchlik topgan. To‘liq noto‘g‘ri o‘ylayotgan bo‘lishim mumkin. Balki shunchaki his-tuyg‘ularimga ma’no berishga harakat qilyapman. Ammo rostini aytsam, ba’zan shunday tuyuladi - go‘yo ichimdagi bir narsa miyam hali yetib borishga urinayotgan narsani tan olayotgandek. Ilk bor, o‘zimni haqiqatdan ham bir joyga tegishli his qilyapman. Qaytgan odam bo‘lish har doim ham silliq emas. Ba’zan o‘zingizni musulmonligingizni isbotlashingiz kerakdek his qilasiz va bu og‘ritadi. Bir hayotni ortda qoldirasiz, lekin yangisini qanday qurishni hali ham tushunyapsiz. Hindistondan ekanim, ba’zan bu yerdagi vaziyat haqida o‘ylab, kelajagimni qayerda ko‘rishimni o‘ylayman. Rostini aytsam, tog‘larga ko‘chib ketishni orzu qiladigan darajadaman. 😂 Shunchaki kichkina uy, sovuq havo, atrofimdagi cho‘qqilar, tinchlik va - inshaAlloh - yomon internet, hech kim meni bezovta qilmasligi uchun. Hazillar chetda, bu haqiqatan ham men xohlagan narsa. Men tinch hayot xohlayman. Musulmon sifatida o‘sishni xohlayman. Bolaligimda boshdan kechirganlarimdan davolanishni xohlayman. Va hammasidan ko‘proq, bir kun o‘z oilam bo‘lishini orzu qilaman - xotinim va bolalarim o‘zlarini sevilgan his qiladigan, mehr ular hech shubhalanmaydigan, bolalarim istalganmi deb o‘ylashga majbur bo‘lmagan bir uy. Balki shuning uchun Islom men uchun shunchalik muhim. Islomni topdimmi yoki Alloh meni asta-sekinlik bilan o‘ziga tortganmi, bilmayman. Faqat Qur’on o‘qiganimda, ichimdagi nimadir tinchlanadi, buni bilaman. Va umrining ko‘p qismini hech qayerda to‘liq moslashmagandek his qilgan odam uchun… bu his bir sovg‘a, alhamdulillah.