Er-xotinlik muammolari bo'yicha maslahat so'rash
As-salomu alaykum. Erim bilan munosabatlarim haqida chin dildan maslahat so'rab yozyapman. Turmush qurganimizda, erim juda mehribon va mehrli edi-Pokistondan kelgan va menga shunchalik g'amxo'rlik qilardi. Hozir bir farzandimiz bor, lekin vaqt o'tishi bilan uning fe'l-atvori o'zgarib ketdi. Og'izdan qattiq so'zlar chiqara boshladi, haqoratli gaplar aytdi, men esa indamay ichimga yutardim, garchi yig'lab- yig'lab yuragim ezilsa ham. Yaxshi damlar ham bo'lgan, lekin u boshqa ayollarga qarab qolishi kabi narsalar-balki men haddan tashqari o'ylayotgandirman deb o'ylardim, lekin bu takrorlanaverdi va bu meni qattiq ezdi. Tug'ganimdan keyin, tikilgan choklarim hali tuzalmagan paytda, u menga chaqaloqning mashina o'rindig'ini yolg'iz ko'tartirdi. Men bunga e'tibor bermadim va oilada qolishda davom etdim. O'g'lim bizning janjallarimizni eshitib qolardi, va oradagi xursand damlarga qaramay, vaziyat yomonlashaverdi. Hamma narsani o'zim boshqarishim kerakday his qilardim. Agar biror narsa sotib olmoqchi bo'lsam, ruxsat so'rashim kerak edi, garchi oilaga moddiy jihatdan hissa qo'shsam ham-va xaridlarimni yashirardim, chunki so'rasam u rad etishini bilardim. Vaqt o'tishi bilan ishlar jismoniy zo'ravonlikka aylana boshladi: u oyoqlarini yuzimga qo'yardi, itarib yuborar yoki qo'limni qattiq siqib ushlardi. Avvaliga bunga jiddiy e'tibor bermadim, o'smirlarcha soddadim. Ammo yaqinda u lablarim yaqiniga musht urdi va qo'limni shunday qattiq siqdiki, ko'karishlar qoldi. Bundan tashqari, u o'g'limni men haqimda yomon so'zlar ishlatishga ko'ndirgan. Men qichqirardim, mashinada vahima hurujiga tushdim, u esa ichki oynani sindirdi-o'g'lim bularning hammasini ko'rdi. Endi to'ydim. U ko'p marta kechirim so'radi, lekin men ovqat pishiradigan, uy tozalaydigan va hamma kutgan narsani bajaradigan mukammal xotin bo'lishdan charchadim. Bu sodir bo'lishidan oldin, men muntazam namoz o'qiy boshlaganimga taxminan ikki oy bo'lgan edi. Allohga yuragimni to'kib yig'ladim, Istihora va Tahajjudni ko'p marta o'qidim. Hozir onamning uyidaman, bir oz masofa tutayapman, lekin u qaytishimni talab qilyapti, bu yerda uni qo'llab-quvvatlaydigan hech kim yo'qligini aytib, agar qaytmasam, Pokistonga qaytib ketaman deydi. U o'zgarganini va buni boshqa qilmasligini aytadi, lekin yuragimga uzoqday seziladi. Uning yonida bo'lganimda, u menga va bolamizga keltirgan dardini chinakam anglamagandek tuyuladi. Nima qilishim kerak? Onamnikida uzoqroq turishga harakat qildim, lekin o'zimni tinch his qilmayapman. Iltimos, maslahatga qattiq muhtojman-o'g'lim bunday narsalarni boshqa ko'rishini istamayman; u juda xafa bo'lgan va endi otasi bilan deyarli umuman yaqinlashmaydi, menga doim meni sevishini aytadi. Yuragim bu to'g'ri emas deb aytadi, ayniqsa, uning ota-onasi qo'llab-quvvatlamaydi va faqat unga qaytib kelishni aytishadi.
Uning tug‘ruqdan keyin senga mashina o‘rindig‘ini ko‘tarib yurishni buyurgani hamma narsani ochib beradi. Bu xato emas, bu shafqatsizlik. U o‘g‘lingning ko‘z oldida oynani sindirgani? Bu travma. Haqiqiy o‘zgarishsiz kechirim so‘rash - bu manipulyatsiya. Sen duo qilding, yig‘lading, endi harakat qil. O‘g‘lingga ota figurasi emas, tinchlik kerak.