Tasalli va maslahat izlayapman 💔 yolg'izlik va tushkunlik hissi, mehribon so'zlaringiz kerak
Assalomu alaykum hammaga. To‘qqiz oydan buyon oshqozon muammosi bilan kurashyapman, avvaliga juda og‘ir va boshqarib bo‘lmaydigan holatda edi. Ko‘p shifokorlarga bordim, barcha tahlillar normal chiqdi, faqat siydikda qon, ichakda yallig‘lanish bor edi, bu uzun hikoya. Hayot shunchalik og‘ir tuyulyapti – maktabga bora olmayman, do‘stlarimning hammasi uzoqlashib ketdi, bu juda tushkunlikka soladi. Besh vaqt namozni o‘qishga, Allohga shukr qilishga va ijobiy qolishga imkon qadar harakat qilaman, lekin ba’zida duolarim eshitilmayotgandek tuyuladi. Buning yolg‘on ekanini bilaman, ko‘proq duo qilish va band bo‘lishga o‘zimni majburlashim kerak, lekin kunimni nazorat qilishni yo‘qotib qo‘yaman. Shunga qaramay, hayot o‘zgaradi, Alloh eshiklar ochadi va baxt keladi, deb ishonishga harakat qilaman, chunki bu dunyo o‘tkinchi. Ba’zida shayton bir xil tartibdan charchaganimda salbiy fikrlar bilan meni aldab qo‘yadi va bundan pushaymon bo‘laman. Bir oy oldin tushimda bir kishi: "Alloh seni eshitdi va yaxshi xabar kelmoqda", dedi, lekin hali hech narsa o‘zgarmadi. Ota-onam meni ko‘p olib chiqa olmaydi, ularning sabablarini tushunaman. Odamlarga murojaat qilib ko‘raman, lekin ular qiziqmayotgandek tuyuladi. Hatto onamning dugonasinikiga borib, ularning o‘g‘li bilan gaplashmoqchi bo‘lganimda ham, ular telefonlariga qarab o‘tirishadi – bu juda g‘alati, chunki kimdir menga mehmonga kelsa, men telefonimni chetga qo‘ygan bo‘lardim. Odamlarning mukammal emasligini bilaman, kimdir menga kelganida men juda qo‘llab-quvvatlagan bo‘lardim, lekin dunyo shunday. Bu yolg‘izlik uch yildan buyon davom etmoqda – do‘stlar yo‘q, ota-onam ko‘p narsa qilolmaydi va Allohga muammolarimni aytaman, lekin hali ham eshitilmayotgandek his etaman. Bilaman, U odamlarni menga yaqinlashtirish uchun olib tashladi, men harakat qilaman, lekin hayot o‘zgarmayapti. O‘zimni uyda emas, qamoqda his qilaman. Men ham introvert, ham ekstrovertman, baxtli bo‘lishni, odamlar bilan gaplashishni, tashqariga chiqishni sog‘indim. Uzoq vaqtdan keyin kim bilandir gaplashsam, mayda narsalarga jahlim chiqadi. Sayr qilish, yugurish, masjidga borish orqali o‘zgarishga harakat qildim, lekin sabr davrida o‘zimni qanday band qilishim kerak? Kimdir menga yo‘l ko‘rsata oladimi?