Chindan ham qiynalmoqdaman va biroz yo‘l ko‘rsatish kerak, iltimos
As Salamu Aleykum Men qorong‘u bir joydaman, hayot juda og‘ir bo‘lib tuyuladi, ustiga deyarli har kuni kuchli vahima hujumlari tutadi. Aytmoqchimanki, juda yomonlari - bir marta nafas ololmaganimdan ko‘karib ketdim, hatto qanchalik jiddiy ekanini tushunmadim, toki namoz o‘qiyotganimda sodir bo‘ldi va amakivachcham tez yordam chaqirishga majbur bo‘ldi. Qachon yolg‘iz qolsam, shu to‘lqin kelib, hammasini tugatishni xohlab qolaman. Bu shunchaki o‘ylar emas, ichimda chuqur tortuvchi his, rostini aytsam, haligacha bunga qanday yo‘l qo‘ymaganimni bilmayman. Hozircha namozim – bu men suyanadigan yagona narsa, lekin shu ham zo‘rg‘a. Avval Sunnatni ado qilardim, vaqtida o‘qirdim, Zikr, Duo qilardim, hatto Tahajjudga turardim - o‘shanda ham azob chekayotgan bo‘lsam ham. Endi esa eng asosiylariga ham zo‘rg‘a yopishib turibman. Shuningdek, agar qandaydir yo‘l bilan o‘z jonimga qasd qilsam, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Jahannamga ketamanmi, deb o‘ylab qoldim. Odamlar menga shunday deyishgan, bu rostmi yoki yo‘qligiga ishonchim komil emas. Men bo‘shliq izlayotganim yo‘q, faqat chin dildan Islom mening ahvolimdagi odam haqida nima deyishini bilmoqchiman. Atrofimda g‘amxo‘rlik qiladigan odamlar bor, lekin negadir buni his qilolmayman yoki ko‘rolmayman. Endi ortiqcha yorug‘lik yoki quyosh nuriga chiday olmayman, boshqalar bilan bir necha soatdan ortiq bo‘lish butun kuchimni so‘rib oladi. Rostini aytsam, qanday yashashni unutib qo‘ydim. Ba’zida hislar shu qadar kattalashib ketadiki, hatto yolg‘iz qolish ham xavfsiz emas. Agar nazoratni yo‘qotib, chindan ham buni amalga oshirib qo‘ysam nima bo‘ladi, deb xavotirlanaman - bu fikr meni eng ko‘p qo‘rqitadi. Xayolimda buni qayta-qayta o‘ylayman. Yangi mamlakatga ko‘chib keldim va endi deyarli hech qachon yolg‘iz emasman, yaqinda shifokorlarga sog‘ligim bilan bog‘liq muammolarim uchun ko‘rinishga ketyapman, harakat qilayotganimni va narsalar o‘zgarayotganini bilaman, lekin hali ham tiqilib qolgandek his qilaman. Hech narsa chindan o‘zgarmayapti shekilli. Noshuqurlik qilmoqchi emasman, lekin nega hech qanday taraqqiyotni ko‘ra olmayotganimni tushunmayapman. Buni ulashishdan nima kerakligini bilmayman. Balki boshqalardan, ayniqsa mendek musulmonlardan, shunga o‘xshash narsani boshdan kechirganlardan, shu qadar pastga tushganimda nima qilishim kerakligini tushunish uchun eshitishni xohlayman. O‘qiganingiz uchun rahmat, va juda uzun bo‘lib qolgani uchun uzr.
Boshqaruvni yo‘qotish fikri sizni qo‘rqitayotgani menga shuni aytadiki, yuragingizda hali ham imon nurlari bor, hatto fikrlaringiz qorong‘i bo‘lsa ham. Gapirishda davom eting, garchi bu Allohga pichirlagan ovoz bo‘lsa ham.