Tumanda adashib: Hissizlik va Allohdan uzoqlik

Assalomu alaykum. Men sizlarga murojaat qilyapman, chunki shunday bir holatdaman-ki, uni ta'riflashga so'z topolmayapman, balki bu yerda kimdir shunga o‘xshash narsani his qilgandir. Men musulmon ayolman va imonim deyarli yo‘q bo‘lib qolgandek. Ilgari Allohga shunday ishonchim bor edi va ishlar yaxshilanadi deb ishonardim, lekin endi bu umidni topa olmayapman. Har kuni yanada og‘irroq bo‘lib, faqat yomonlashib borayotgandek. Duo qilishga harakat qilaman, lekin o‘zimni to‘xtataman - xuddi loyiq emasman yoki xatolarim sababli Alloh mendan g‘azablangan deb o‘ylayman. Men hayotimni tugatishni o‘ylamayapman; bundan Allohdan juda qo‘rqaman. Ammo rostini aytsam, yashashni ham istamayapman. Bilaman, bu dahshatli eshitiladi, lekin rostgo‘y bo‘lishim kerak. Asosan o‘zimni bo‘m-bo‘sh his qilaman. Ilgari meni hayajonlantirgan narsalar endi ta'sir qilmaydi. O‘z tanamga chiday olmayman - terim, yuzimning harakatlanishidan nafratlanaman. Oynaga qarashdan jirkanaman va oilamning menga qarashini istamayman. Koshki shunchaki yo‘q bo‘lib ketsam. Bu oddiy qayg‘u emas. Xuddi o‘zimniki bo‘lmagan tanada qamalib qolgandekman, butunlay ajratilganman. Ba'zida kasal bo‘lish hatto yengillik beradi, go‘yo menga so‘nish uchun bahona beradi. Men hamdardlik qidirmayapman yoki yomon musulmon deb baholanishini istamayman. O‘zimni shunday uzoq his qilayotgan bir paytda, o‘zimdan va dinimdan shunchalik ajralganman. Men faqat shu sababdan so‘rayapman, chunki ichimdagi bir qism hali ham qayg‘uradi: Islomiy nuqtai nazardan, odam o‘zini bunchalik umidsiz, hissiz, tanasidan jirkanadigan va Allohdan uzilgan his qilganda nima qilishi mumkin? Yuragingiz o‘lik va his-tuyg‘ularingiz o‘chib qolgan paytlarda sizga yordam bergan aniq duolar, oyatlar, hadislar yoki kichik qadamlar bormi? Ich-ichingiz butunlay to‘sib qo‘yilgan bo‘lsa, namozga qanday zo‘rlab o‘zingizni olib borasiz? Iltimos, meni duolaringizda eslang.