Gunohlar e’tiborsiz qolib, duolarim javobsiz qolganday

Assalomu alaykum, birodarlarim. Anchadan beri ichimda yurgan dardu tashvishlarimni sizlar bilan o‘rtoqlashmoqchiman. Har doim eshitamiz, Alloh O‘ziga duo qilib, iltijo qilgan bandalariga yordam beradi, degan gapni. Lekin men hayotimda hech qachon rosa yordam olganimni his qilmaganman. Men zo‘ravonlikka duch kelganman, va bunga sababchi bo‘lgan odam esa hech bir muammosiz, rohatda yashayapti. Otam onamga tez-tez qo‘pol munosabatda bo‘lar, hatto bir marta unga pichoq ko‘targan. Shunga qaramay, onam sevmaganiga qaramay, shu nikohda qolib ketdi. Otam ko‘pincha meni ayblar, go‘yoki uning barcha hayotiy muammolari mening aybimdek, vaholanki men yaxshi farzand bo‘lishga harakat qilganman. U biror marta ham kechirim so‘ramagan. Chet eldagi qarindoshlarimiz oramizni buzishga harakat qilishdi va uddasidan chiqishdi ham. Otam ham o‘z farzandlarini yomon ko‘ra boshladi. Men yillar davomida ish qidirib, topolmay yuribman. Natijada, oilamni bu azobli muhitdan olib chiqishga qurbim yetmayapti. Yetarlicha pul topa olmaganim uchun o‘zimni muvaffaqiyatsiz his qilaman. Sog‘lig‘im ham yomon. Menda klinik xavotirlik bor, hayotni battar qiyinlashtiradi; ozgina stress bo‘lsa, ahvolim yomonlashadi, go‘yo Alloh ustimga yana og‘irroq sinovlarni tashlayotgandek. Tizzamni hovlida futbol o‘ynab jarohatlab oldim. Qornim tez-tez surunkali og‘riydi. Hatto tanamning bir joyidan qon ketgan paytlari ham bo‘lgan. Hech biri tuzalmayapti, go‘yo Undan hech qanday yordam yo‘qdek. To‘lashim kerak bo‘lgan qarzlarim ham bor. Lekin keladigan rizq-nasiba hamisha ko‘z ochib yumguncha tugab qoladi, barakasizdek tuyuladi. O‘ylayman, nega har safar Undan yordam so‘rasam, meni e’tiborsiz qoldirayotgandek? Duo qildim, tunlarda yig‘lab yolvordim, Qur’on o‘qidim, har kuni internetda Uning nomini himoya qilishga harakat qilaman. Munozaralar qildim, noto‘g‘ri tushunchalarni to‘g‘irladim, tushuntirishlar berdim; go‘yo qurol ko‘tarmay, Uning yo‘lida kurashayotgan odamdek his qilaman. Shunda ham, nega men yaqinlashsam-da, U uzoqlashayotgandek? Mening aybim nima, baxtli bo‘lishimga ruxsat bermayaptimi? Hatto namoz o‘qishni to‘xtatishni o‘ylagan paytlarim bo‘ldi - tahajjudni, bomdodni, hammasini tashlab yubormoqchi bo‘ldim. Ma’nosi yo‘qdek tuyuladi, chunki duolarim eshitilmayotgandek. Agar U g‘amxo‘rlik qilganida, albatta allaqachon o‘zgarish bo‘lardi. Imonim hali bor, lekin so‘na boshladi. Imonsiz odamlar go‘yo xohlagan narsalariga erishayotgandek ko‘rinadi, men esa istiqomatda bo‘lishga harakat qilsam ham, e’tiborsiz qolayapman. Payg‘ambarlarni haqorat qilib, yomon ishlarni qilganlar rohatda yashayapti, biroz tinchlik istagan menga esa shu ham berilmayapti. Nega bunday? Iltimos, kim buni o‘qisa, imonim butunlay qulashidan oldin menga yordam bering.