Bir paytlar men juda solih odam edim 😔
O‘rta maktabda o‘qib yurgan paytlarim, taqvo bilan yashashga qattiq intilardim, masalan, mahram bo‘lmagan o‘qituvchilarimga qaramaslikka harakat qilardim. Ichimda shunday go‘zal ruhiy nur borligini his qilardim. Namozni shunday ixlos bilan o‘qib, yurakdan duo qilardim. Hozir esa, kelasi yili islomiy olim bo‘lish arafasida bo‘lsam ham va Alloh Subhanahu va Ta’ola barcha gunohlarni kechirishini bilsam ham, butunlay chalg‘ib ketganman. Shunchalik uyat his qilamanki, Uning oldida turishga ham o‘zimni keltirolmayman. Tavba qilishim kerakligini bilaman, lekin gunohga qayta-qayta botib ketyapman. Rostdan ham hozir o‘zimdan nafratlanayapman...