Menga rost javob kerak, shunchaki yupatish emas

Men har doim Alloh butunlay yaxshi, kim samimiy ekanini ko‘radi va chin dildan yaxshilikka intilayotgan odamni hech qachon tashlab qo‘ymaydi, degan ishonchni mahkam tutganman. Hech kimni, hatto bilmasdan ham, ranjitmaslikka harakat qilganman, va ba’zida o‘zim uchun duo so‘rashdan oldin boshqalarga ham shuni tilamagunimcha o‘zimni aybdor his qilardim. Lekin hozir, barcha bo‘lib o‘tgan narsalardan keyin, nimaga ishonishimni bilmay qoldim. Yillar davomida hayot faqat pastga sudradi, boshqalarning, kamroq o‘ylaydigan yoki mehribon bo‘lmaganlarning, yengilroq yuk bilan o‘tib ketayotganini ko‘rdim. Cheksiz rahmdil deb ta’riflangan Robbim onam va men o‘nlab yillar boshdan kechirgan azob-uqubatlarni ko‘rib, jim turganiga aqlim yetmaydi. Umrimizning ko‘p qismi, yoshligimiz shunchaki kun kechirishga urinish bilan yo‘q bo‘lib ketdi. Kuchim ortish o‘rniga, o‘zimni charchagan, g‘azabli, umidsiz his qilaman, ba’zida esa shu og‘riqni sudrab yurishdan ko‘ra, mavjud bo‘lishni to‘xtatishni istaydigan darajada og‘ir bo‘laman. Iltimos, menga tanish so‘zlarni aytmang: "Alloh yaxshiroq biladi", "bunda bir hikmat bor", "bu seni kuchaytiradi", yoki "bir kun hammasi o‘zgaradi". Men payg‘ambarlar qissalarini, sabr va tavakkul haqidagi saboqlarni bilaman. Aynan shunga amal qilganman. Ishonganman, kutganman, qo‘yib yuborganman va Allohning hushyorligini eslatganman o‘zimga. Lekin haqiqatim yengillashmadi. Battar og‘irlashdi. Ba’zida o‘ylayman-agar boshidanoq hech kim meni qutqarishga kelmaydi, hamma narsani o‘zim tirnashib topishim kerak deb ishonganimda, hayotim osonroq bo‘larmidi? Balki ko‘proq tavakkal qilgan bo‘lardim, boshqacha tanlovlar qilgan bo‘lardim va yo‘llar ochiladi degan umidga kamroq suyanardim. Bu qiyinchiliklar nima yaratish kerak edi? Bardoshlimi? Men o‘zimni zaifroq, umidsizroq, harakatsizroq va har bir ko‘z yoshimni, har bir alamli tunni sanaydigan, lekin ularni to‘xtovsiz oqizishga yo‘l qo‘yadigan Xudoga yaqin his qilish qobiliyatim zaiflashganini ko‘ryapman. Hozir mo‘jizalar ham tilamayman. Ba’zida faqat bir kun ko‘z yoshsiz, ezilishsiz o‘tishini istayman. Rostini aytsam, imonimni yo‘qotganman deb o‘ylayman. Hech kimdan dinni har qanday narxda himoya qilishni so‘rayotganim yo‘q. Menga shu chegaraga yetib kelgan bir birodar yoki opaning gapirishi kerak-Allohning sukuti, dunyoning adolatsizligi, tavakkul va azob-uqubatlar har doim ham yengillikka yoki kuchga olib kelmasligidan shubhalanib, o‘zlarini aldamasdan yana iymonga qaytgan odam kerak. Chunki hozir, men bunga qodir emasman.