Мен Аллоҳни жуда соғиндим.

Ассалому алайкум, опа-сингилларим, Юрагимни бўшатишим керак, чунки ҳозирги ҳолатимни таърифлашга сўз тополмаяпман. Мен Аллоҳни соғиндим. Жуда чуқур соғиндим. Олдинлари жуда диний эдим, биласизми? Аллоҳ билан боғлиқлигим ҳамма нарса эди. Намоз ўқирдим, ҳаракатларимга эътибор берардим, ва шу қадар сукунатни севардимки, уни жуда яхши кўрардим. Муккаммал эмасдим, лекин имоним менинг учун бутун олам эди. Кейин ҳаётим парчаланди. Уч йил олдин, турмушга чиқмоқчи бўлган одамдан ажралиш азобидан ўтдим. У мени чуқур яралади. Устига-устак, болаликдаги эски дардлар – қамчилангандек зўравонлик хотиралари – юзага чиқди. Ҳаммаси қулаб тушди, ва мен ўзимни йўқотдим. Депрессияга тушдим, кимлигимни ҳам билмай қолдим. Энди эса ўзимни энг ёмон версиям деб ҳис қиламан. Қадриятларимга зид ишларни қиляпман, ҳеч қачон қилмайман деган гуноҳларга ботаяпман. Ичимдаги бўшлиқни тўлдиришга уринаяпман, дардимни енгиллатадиган бирон нарса қидиряпман, лекин ҳеч нарса ишламаяпти. Бу нарсалар менинг руҳимга зарар бераётганини биламан, олдинги ўзимдан оғишаётганимни ҳам биламан, лекин бу ҳалқадан чиқолмаяпман. Ва энг оғири, Аллоҳ билан алоқам. Ҳали ҳам беш вақт намозимни ўқийман, ҳижобдаман, алҳамдулиллаҳ, лекин бу ҳаммаси қолгандек туйилади. Қуръон ўқишга, зикр қилишга ёки бошқа ибодатларга олдингидек кучим етмаяпти. Қайта бошлашга уринаман, ўзимни итараман, ўзгаришга ваъда бераман, лекин тез таслим бўламан. Яна гуноҳларга қайтаман, айбдорлик ҳис қиламан, йиғлайман, Аллоҳдан мағфират сўрайман, кейин яна бир хил хатоларни такрорлайман. Бу цикл мени ичимдан йиртаяпти. Шунчалар уяламан. Баъзан Аллоҳнинг олдига қандай чиқаман деб ўйлайман. Маънавий жиҳатдан қурган ҳамма нарсамни вайрон қилдим, олдинги қизни йўқотдим, ва яқинликни қайта тиклай олмайман деб ҳисоблайман. Биламанки, Аллоҳ Ар-Раҳмон, Ар-Раҳимдир. Унинг раҳмати ҳақидаги оятларни биламан, ва Унинг мағфиратидан ноумид бўлмаслик кераклигини ҳам. Лекин нега юрагимда бунга тўлиқ ишонолмаяпман? Нега шунчалар лойиқ эмасман деб ҳис қиламан? Баъзан ҳатто шундай ёмон фикр келади: балки Аллоҳ мени энди хоҳламайди. Ҳаётим ҳам қулаб бораяпти. 30 ёшга яқинлашяпман ва уч йилни бекорга сарфлагандек туйиламан. Ишдан чиқдим, ўқишни ташладим, барча орзуларимни. Вазим ортди – балки 30 кг – ўзимга ғамхўрлик қилишни тўхтатдим, ташқи кўринишимни қўйиб юбордим. Ҳатто юзим ҳам ўзгарди, хира ва ғамгин кўринади. Ўзимда гўзалликни кўрмаяпман. Ойинадаги аёлни деярли танимайман. Аччиқланувчи, жаҳлдор, доим бахтсиз ва ғазабли бўлиб қолдим. Ўзимнинг ким бўлиб қолганимни ёмон кўраман. Депрессия билан курашаяпман, терапевтга ҳам бораяпман, лекин доим нега ишлар яхшиланмаяпти деб сўрайман. Нега вақт ва ёрдам билан ҳам, ҳали ҳам бир жойда қотиб турибман? Бунинг орасида, олдинги куёвим ажойиб ҳаёт кечираётгандек, олдинга юраётгандек, мен эса уч йил олдинги яраларимда ҳали ҳам қотиб қолганман. Таққосламаслик кераклигини биламан, лекин бу адолатсизлик жуда оғир босиб келаяпти. Мен ўлишни хоҳламайман. Яшашни хоҳлайман. Имонимни қайтаришни, мулойимлигимни, қувончимни, аёллигимни, орзуларимни хоҳлайман. Ўзимга яна ғамхўрлик қилишни, гўзаллик ҳис қилишни, ҳаракатланишни, қизиқишни хоҳлайман. Ўзим фахрлана оладиган аёл бўлишни хоҳлайман. Энг муҳими, Аллоҳга яна яқинликни ҳис қилишни хоҳламан. Бу алоқани сўзлардан ҳам ортиқ соғинаман. Лекин шунчалар чарчадимки. Ҳаётимнинг сирпаниб кетаётганини томоша қилаётгандекман, бир силжишни кутаяпман, қандай бошлашни билмайман. Ҳикояларингизни эшитишни жуда истардим, опа-сингилларим. Сизларнинг ичида ҳеч ким Аллоҳга яқин бўлганидан кейин шундай руҳий пасайишни бошдан кечирганми? Гуноҳларга ботиб, мағфират сўраб, лекин яна йиқилишдан қўрқиб, Ундан узоқлашгандек ҳис қилган даврларингиз бўлганми? Ўзингизнинг бутун шахсингизни – кўринишингизни, интилишингизни, ўзингиз билан муносабатингизни – ўзгартириб юборган депрессияни бошингиздан кечирганмисиз? Аллоҳга қайтиш йўлини қандай топдингиз? Имонингизни, ўзлик қадрингизни ва ҳаётингизни нолдан қандай қайта қурдингиз? Энг тубанликка тушган ва қандайдир қайта чиққан аёлларни эшитишим керак. Ҳамма нарсани вайрон қилгандек ҳисоблаб, лекин яна сукунат топган аёллар. Умидга муҳтожман. Йилларча адашиб, ҳали ҳам қайтиш мумкинлигини билишим керак. Аллоҳ бизни кечирсин, йўл кўрсатсин, қалбларимизни шифоласин ва курашларимизда бизни ташлаб қўймасин. Мен Аллоҳни соғиндим. Ва энди Ундан шунчалар узоқ ҳис қилмасликни истардим.