Salomatligimdan birdaniga ayrildim, duolaringiz kerak, birodarlar va opa-singillar
Bir narsaning qadriga yo‘qotguningcha yetmaysan, rost. Oddiy holatga qaytish uchun hamma narsamni berardim, chin so‘z. Duoda bo‘linglar va sinovingiz hali yengil ekaniga shukr qilinglar. Esimda, eng katta kurashim shahvatimni jilovlash edi-o‘sha kunlarni sog‘inaman endi. Hayotim tugagandek tuyuladi. Yigirmaga zo‘rg‘a kirdim. Hammasi bor edi: o‘qishimni bitirdim, zo‘r ish topdim, o‘zimning yarmimni uchratdim. Fevralda unashtirildik, shu zahoti bu g‘alati, surunkali kasallik qayerdandir paydo bo‘ldi. Endi o‘rnimdan turishga holim yo‘q. Shifokorlar boshini qotirib bilolmayapti. Nikohimda og‘riqdan yurishga holim qolmadi. Ertasi kuni bergan antibiotikdan hushimni yo‘qotdim. Hech narsa yordam bermayapti. O‘zimni pok tutgandim-nikohdan oldin ayolga qo‘l tekkazmagandim, dinimga amal qilgandim, muhandislikda qattiq o‘qigandim. Hamma narsani qoidaga muvofiq qilgandim. Endi esa, doimiy qattiq og‘riq va noqulaylik hatto xotinim bilan yaqinlikni ham sinovga aylantiryapti. Bu to‘ydan oldin boshlangan. Undan oldin butunlay sog‘lom edim. 40 dan ortiq shifokor ko‘rdi meni, hammasi umidsizlik bilan qarab qo‘yishadi. Bir yildirki prostatam yallig‘langan. Dorilar faqat battar qildi. Shu qadar yetdiki, “tugadi” deb qabul qilishga tayyorman. Infeksiya yanada tarqaldi, endi battar bo‘lishini kutib yotaman, to‘g‘risi. Hech kim bu qanday bakteriya ekanini bilmaydi-tahlillar hech narsa ko‘rsatmaydi, turmushdan oldin bokiraligim bor, shuning uchun hayratdaman qolib. Topish uchun shuncha ter to‘kkan ishim esa sabr-toqatini yo‘qotyapti menga. Bir oz tibbiy ta’tilim qolgan, undan keyin bilmadim. Bu og‘riq bilan ishlay olmayman, ustiga-ustak yangi turmush qurib, xotinimga ham qarashim kerak-hayotimiz endi boshlanishi kerak bo‘lgan paytda. Hamma uyg‘onib, hayot naqadar mo‘rt ekanini ko‘rishi kerak. U bir soniyada o‘zgarib qolishi mumkin. Oddiy narsalardan og‘ir kasalliklarga chalingan odamlar haqida eshitasan-har qanday narsa, har qanday yoshda yuz berishi mumkin. Men sizga aytayotgan yosh yigitchaman: kurashlaringiz sog‘likni yo‘qotish oldida hech narsa emas. Bu dunyo shunchaki aldov, bir kun hammamiz o‘limga duch kelamiz. Unga berilib adashmanglar. Har kecha Alloh bergan ne’matlarni sananglar, toki men kabi yoki sog‘lig‘idan ayrilgan ko‘plar qatori bo‘lmanglar. Sinovingiz shu darajada boshqariladigan bo‘lib qolishiga duo qilinglar. Men o‘zimning kurashim shunchaki shahvatim bo‘lgan paytlarni sog‘inaman. Endi esa, men uchun, hammasi tugagandek. Bu yerda o‘tkazgan vaqtim uchun minnatdorman. Chinakam go‘zal. Sayohat qilishni, dunyoni yuqoridan ko‘rishni, toqqa piyoda chiqishni sog‘inaman. Nikoh nima olib kelishidagi oddiy umidni sog‘inaman. Endi xotinim ko‘proq hamshramga o‘xshab qoldi, shifoxonalardagi tashriflardan ruhan ezilib. Hammasi sirg‘alib ketdi. Iltimos, menga duo qilinglar.