Shunchalik charchadim, biroz yengilligiga muhtojman

Assalomu alaykum hammaga. Rostan aytsam, bu hayotdan juda charchadim, vallohi shu kunlarda birorta ham kun topolmayapmanki, chinakam tinch yoki rohatda bo'lganimni sezsam. Menga qilingan muomaladan betoqat va xafa bo'lib yuribman. Bilaman, ba'zi odamlar jismoniy og'riq, kasallik, hatto saraton bilan kurashadi, Alloh ularga shifo bersin. Menga kelsa, bu doimiy ruhiy og'riq va chalkashlik meni qamalib qolgandek his qildiradi nima qilmayin-hatto mashq qilish ham ichimdagi bo'ronni tinchitolmaydi, Allohga qasam. Bilmadim, men hech bu dunyoda baxtli bo'lib, yana jannatga kiradiganlardan bo'larmikinman, yoki u yerga yetguncha xafa bo'lib yurishga mahkummanmi. Xavotir juda ezadi. Shunchalik qiynalayapman va Alloh uchungina to'liq yashaydigan, yaxshi musulmona bo'lishni juda-juda istardin. Lekin men odamlarni doim rozi qilishga harakat qiladigan odamman, endi buni qilolmayman, boshqalar uchun yashashni istamayman. Ba'zida stol tagiga yoki karavot ostiga yashirinish haqida o'ylar keladi, huddi kichkinaligimda maktabga haqoratlar tufayli borishni istamagandek, lekin hozir yashirinib bo'lmaydi-o'zimni shunday bosim ostida va oilam bilan chiqishga majbur his qilaman, go'yo meni hech qachon bir o'zi qoldirishmaydi, juda ko'p nazorat bor, va bo'g'ilib ketyapman. Allohdan va Uning Payg'ambaridan, sallallohu alayhi vasallam, va qasddan yoki xato bilan yaralagan har bir odamdan afv so'rayman. Menga vaqtinchalik emas, balki davomli bir dam olish juda kerak. Ba'zilar sezmaydi, tashqariga chiqqanimda xavotirim kuchayadi, va o'ylab yuraman balki Alloh hozir jonimni olib, menga yaxshi o'lim nasib etsin. Shu qadar holdan toyganman, hatto o'zimga qarashga yoki o'zimni chinakam sevishga yarayotganim yo'q. Negadir og'riq va azob ichida qolishga tortilaveraman, agar tinchlik yaqinlashsa uni itarib yuboraman. Iltimos, menga yordamingiz va duolaringiz kerak. O'zimni aqldan ozayotgandek his qilaman, sinib qolishim mumkin.