Men onamni urib yuborishga sal qoldim va bundan juda xunobman

Assalomu alaykum hammaga. Ichimdagi bir narsani aytib tashlashim kerak, balki maslahat ham olsam, chunki hozir rosa adashib qolganman. Xullas, nima bo'ldi desam, men onamni urishga sal qoldim. Buni yozayotganimning o'ziyam yomon his qilyapman. Ingliz tili birinchi tilim emas, shuning uchun xatolar bo'lsa kechiring. Men onam, ammam, akam va 11-12 yoshlardagi kichik amakivachchalarim bilan yashayman. Men eng kattasi bo'lganim uchun hamma mas'uliyat menga tashlanadi, ular esa o'ynab yuraverishadi, hech kim ularga indamaydi. Akam yaxshisi, odobli, rostini aytsam, men o'zimni oiladagi quzg'undek his qilaman gohida. Bir amakivachcham bor, u bilan bir xonada turaman. U xonani mehmonxonaday ishlatadi – uxlaydi, hamma narsasini o'sha yerda saqlaydi-yu, lekin hech qachon tozalamaydi. Bu meni rosa jonga tekkizadi, ayniqsa onam bilan ammam unga hech narsa demagani. O'tgan hafta oilaviy sayohatdan qaytdik, hamma charchagan, ovqat buyurtma qildik, xonamga kirsam, u yerni to'polon bosgan ekan. Amakivachcham uyda qolgan ekan, mening karavotimda yotib, ochiq chips paketini gilamga sochib tashlabdi. Shu yetdi, ichimdagi g'azab toshib ketdi. Unga tozalashini aytdim, u har doimgidek "hozir" dedi, men unga baqirdim, ammam uni himoya qilgani otilib chiqdi, men unga ham baqirdim, keyin onam meni qattiq itarib yubordi va men yiqildim. O'rnimdan turib shunday jahl bilan uning yelkalaridan ushlab, orqaga itardim va sal qolsam… bilasiz-da, urib yuborardim, lekin ammam o'sha zahoti to'xtatdi meni. Juda uyalaman. Kechirim so'rashga harakat qildim, lekin oramizdagi narsa haliyam buzilgandek. Kimga gapirishni ham bilmayman. Hech qachon sizlarda bunday g'azab bo'lganmi? Islom bunday vaziyatlarda o'zingizni bosish haqida nima deydi? Men shunchaki vaziyatni to'g'irlashni xohlayman.