Islomga qanday yo'l topdim
Assalomu alaykum! Islomga bo'lgan sayohatimni ulashmoqchiman, kimdirga yordam bersa, deb umid qilaman. Buni avval boshqa joyda uzun izoh sifatida yozgandim, lekin juda batafsil bo'lib ketdi, shuning uchun to'liq versiyasini shu yerda ulashmoqdaman. Undan bo'ladigan har qanday yaxshilik faqat Alloh uchun bo'lsin, nafsim bundan hech narsa olmasin! Omin va bismillah. Islomni 19 yoshda qabul qildim. O'sishda nasroniy oilasida - protestant, yevangelistik uslubda - tarbiyalangandim, lekin bu menga hech to'g'ri kelmadi. Bunga ota-onamning qattiqqo'lligi qisman sabab bo'lsa-da, halol aytganda, butun ishni bir oz aldamchilik deb his qila boshladim. Hamma aytganiday, Isodan yuragimga kirishini so'rab duo qildim va katta ruhiy lahzani kutdim... lekin hech narsa bo'lmadi. Shunday qilib, yelka qisib, davom etaverdim. Shundan so'ng, nasroniylik bilan aloqam ancha bo'sh va shaxsiy edi, lekin Isoda nimadir o'ziga xos bor, degan tuyg'u hali bor edi, garchi tushunmasam ham. Izlanuvchiga aylandim, shekilli, shu bilan birga oddiy o'smir ishlarini qilardim - shumliklarga aralashib va hokazo. Hozir deyarli 44 yoshdaman, o'sha paytlarda internet deyarli yo'q edi, izlanishim esa haqiqiy kitoblar o'qishni anglatardi, tushunasizmi, o'sha eski qog'oz narsalar. Ilk o'qiganlarimdan biri Ouen Chadvikning "Nasroniylik tarixi" bo'lib, bu zamonaviy nasroniylik shubhali ekaniga meni yanada ishontirdi. Keyin Huston Smitning "Dunyo dinlari"ni oldim, undagi Islom haqidagi qism e'tiborimni tortdi - keyinroq ko'proq o'rganishga undadi. Boshqa narsalarni ham o'qidim, masalan, butun Injilni yana bir bora o'qib chiqdim, lekin o'sha ikkita kitob yo'nalishimni belgilab berdi. O'sha paytlarda yo'l-yo'riq so'rab astoydil duo qila boshladim. Oddiy duolar emas, balki chuqur, ko'z yoshli duolar bilan Yaratuvchiga - kim yoki nima bo'lishidan qat'i nazar - haqiqatni ko'rsatishini yalinardim. Hattoki Isoga ham duo qilmasdim; hamma narsani yaratgan Zotga murojaat qilardim. Nasroniylikni deyarli tark etgan bo'lsam ham, qandaydir yuqori kuchga ishonardim, shuning uchun duo qilish tabiiy tuyulardi. "Kattaroq narsa" degan tuyg'u doim ichimda bor edi. Kitoblarga sho'ng'ishda davom etdim va oxiri Muhammad payg'ambar (sollallohu alayhi vasallam) haqida kichik bir hikmatlar va hikoyalar to'plamini topdim. Arabchada buni hadis deyishadi, bu shunchaki an'analar degani. Bu kitob eng yaxshi jamlanma kabi edi, xuddi faqat Zabur va Isoning qizil harfli so'zlari bo'lgan kichik Injillar kabi. Xullas, uni o'qiyotib, bir hikoya meni chalg'itdi. Bu ayanchli edi: Muhammad payg'ambarning kichkina o'g'li Ibrohim (inglizchada Abraham) ikki yosh atrofida vafot etgan kuni quyosh tutilishi yuz berdi. Uning izdoshlari buni alomat deb o'ylashdi - go'yo quyosh va osmon Payg'ambarning yo'qotishiga motam tutayotgandek. Ammo Payg'ambar buni eshitgach, hech qanday bog'liqlikni rad etdi. U dedi: "Quyosh va oy Allohning oyat-alomatlaridan ikkitasidir. Ular hech kimning o'limi yoki hayoti sababli tutilmaydi. Shuning uchun tutilishni ko'rsangiz, u tugaguncha duo va iltijo qiling." Men dovdirab qoldim. Nega u bunday aniq "mo'jiza"ni rad etdi? O'sha davrda hamma samoviy hodisalar insoniy ishlarga bog'liq deb hisoblardi. Agar u buni o'z da'vosini kuchaytirish uchun ishlatsa, mantiqqa to'g'ri kelardi - xuddi nasroniylikda Isoning tug'ilishidagi yulduz yoki xochga mixlanishidagi tutilish haqida o'rganganim kabi. Lekin bu yerda u butunlay oqilona bo'lib, xurofotni rad etardi. Payg'ambarlar haqidagi eski gumonlarimdan shubhalana boshladim. Hattoki bu hikoyaning tarixiy jihatdan haqiqiyligini ham tekshirdim, musulmonlar manbalarini qanday sinchkovlik bilan tekshirishini o'rganib - nasroniylikda ko'rganimdan ancha qat'iyroq. Ma'lum bo'lishicha, taxminan 632 yilda Arabistonda ko'rinadigan quyosh tutilishi haqiqatan bo'lgan va hikoya turli rivoyat zanjirlari bilan bir nechta ilk yozuvlarda mavjud, shuning uchun bu ishonchli. Xullas, men o'yladim: "Bu odam uning Payg'ambar ekaniga ishonishimni xohlayaptimi o'zi? Bu boy berilgan imkoniyat edi!" Lekin bu meni tark etmadi. Keyinroq ikki eronlik aka-uka bilan tanishdim, biri amal qiluvchi, ikkinchisi unchalik emas. Bir kuni kechqurun dindorroq bo'lgani menga kanadalik matematikning Islomni nasroniylikdan mantiqiyroq topib qabul qilgani haqidagi ma'ruzasining kassetasini berdi (ha, men qariman!). Bir necha kun o'tgach, uni tingladim va subhanalloh, notiq meni qiynagan o'sha tutilish hikoyasi haqida gapira boshladi! U buni mantiqiy tahlil qildi: agar Muhammad yolg'onchi bo'lsa, nega tutilishdan foydalanmadi? Agar adashgan bo'lsa, nega unga o'zi ishonmadi? Ammo uning javobi na yolg'onchi, na adashgan ekanini ko'rsatardi - bu aqlga muvofiq, halol va xurofotga qarshi edi. Bu menga qattiq ta'sir qildi. Yillar oldin Iso duosidan keyin hech narsa his qilmaganimni eslaysizmi? Xo'sh, o'sha kechasi, bu olim meni o'ylantirgan narsani tushuntirganini eshitib, birinchi marta haqiqiy narsani his qildim. Bu katta chaqmoq emas edi, shunchaki sokin turtki, xuddi sozlash vilkasi nihoyat o'z notasini topgandek. Sof moslik. Ko'p o'tmay masjidga borishni boshladim. Islom haqiqatan men bilan qoldi - unda abadiy ruh bor. O'tgan o'n yilliklar davomida e'tiqodim faqat chuqurlashdi, garchi har doim oson bo'lmagan bo'lsa-da. Ko'tarilishlar va tushishlar, sinovlar va zaiflik lahzalari bo'ldi. Lekin shuni o'rgandimki, dinni qabul qilish bir martalik uchqun emas; bu uzoq, tozalovchi sayohatning boshlanishidir. Uchqun o'sha kechasi keldi va o'shandan beri hamma narsa o'rganish, o'sish va ba'zan og'riqli, lekin doim qimmatli saboqlar haqida bo'ldi. Inshaalloh, mening hikoyam boshqa birov uchun foydali yo'l-yo'riq bo'lishi mumkin. Bismillah!