Qanday qilib nihoyat o'zgarishim mumkinligiga ishonishga erishdim, SubhanAllah

Ассалому алейкум. Мен одамларни ҳаётларини ўзгартиргани ҳақидаги ҳикояларни ўқирдим ва ростини айтсам... бу менга тегишли бўлмагандай сезиларди. Уларда менда бўлмаган айниқса махсус ишонтириш бордек кўринади. Мен ўзгаришни истадим, ҳақиқатан ҳам, лекин яқингда мен бунга ишонмасдим. Ҳар сафар ҳаракат қилганимда, бир овоз: "Ҳа, яхши... сен ҳеч нарсани тугатмайсан. Нима учун бу вақт бошқа бўлади? Сен шунчаки скролл қиласан ва кунни бочқа кетказяпсан, умидларни сўндира!" деб айтган. Шунинг учун мен ҳатто бошлаганимдан аввал умидимни йўқотардим. Мен учун ўзгариш яратган нарса катта мотивацияли нутқ ёки қандайдир самарали трюк эмасди, балки кичик ва тиниқ бир нарса. Мен: "Мен бутун ҳаётимни ўзгартиришим мумкинми?" демай, "Бүгүн бир марта шаҳси бораімді кўрсатсам бўладими?" деб сўрай бошладим. Мен ўзимга реал талабларни ўрнатишни тўхтатдим - доимий эмас, мукаммал эмас, фақат бир марта. Бир қисқа юриш, бир саҳифани ўқиш, бир ихлос билан ҳаракат қилиш. Ҳа, бир неча кундан кейин, бирор нарса ўзгарди. Мен вдруг ишонтирувчи бўлиб қолмадим, лекин умидсизликдан камда тусдим. Бу янги эди. У кичик ишонч - балки менRepairдек эмасман, балки Аллоҳ менга раҳнамолик қилади - ҳаммамизни ўзгартирди. Мен ҳали ҳам ишларимни тушуняпман ва ҳали ҳам ёмон кунларим бор. Лекин мен ўзимни синов қилаётганим учун қадрламайман. Ва бу ўз-ўзидан ривожланиш каби ҳис этилади. Бошқалар ўзгариш учун ишона олишни амалга оширишдан тежикдан мураккаб деб ўйлайдими?