Iymon zaif his qilinsa ham, umidni ushlab turish

Salom, hammaga. Rostini aytsam, men har doim iymonim bilan kurashdim, va dunyodagi barcha azob-uqubat va adolatsizliklar tufayli Allohga (SWT) bo‘lgan ishonchim haqiqatan sinovdan o‘tmoqda. O‘z hayotim o‘zimga juda qiyin tuyuladi, dunyo esa juda qorong‘u. Yomon odamlar gullab-yashnayotgandek, begunohlar esa azob chekayotgandek his qilaman. Odamlar "Allohning rejasiga ishon" yoki "Qiyomat kuni adolat bo‘ladi" deyishlaridan juda asabiylashaman. Lekin qachon? Menga azob berganlar eng yaxshi hayot kechirayotganini ko‘rib, men esa obro‘ym buzilib, uydan chiqishga ham qo‘rqib qolganman. Meni tashlab ketishgandek, yolg‘iz qolgandek his qilyapman, hech kim menga ishonmaydigan bo‘lib qoldi. Shu sababli, men mana shunday, birorta ham ma’no izlab. Men duo qilaman, Allohdan hayotim nega shunday bo‘lib chiqqanligini so‘rayman, yaxshilanishi uchun ibodat qilaman. Lekin hali yengillik kelmadi. Va keyin yangiliklarni ko‘rib – urushlar, korrupsiya, boshqalarga tasavvur qilib bo‘lmaydigan azob berayotgan va oqibatga duch kelmayotgandek tuyulayotgan odamlar – bu juda ko‘p. Qurbonlar, ayniqsa bolalar uchun yuragim yoriladi. Bu menga jismonan kasal bo‘lib qolgandek his qildiradi. Oila-og‘aynilarga depressiyadan azob chekayotganimni aytishga urinayotganimda, ular faqat kuchliroq iymon kerakligini aytishdi. Men juda harakat qildim, lekin yaqinlikni his qilmadim. Bu menga hayron qoldiradi… Alloh meni eshitadimi? U bu barcha azob-uqubatlarni kuzatadimi? Men ishonmoqchiman, haqiqatan ham, lekin ba’zan **odamlarning asosiy yaxshiligiga bo‘lgan umidim hozirda ilohiy rejaga bo‘lgan ishonchimdan kuchliroq his qiladi.** Men hanuz yaxshi, solih odamlar bor deb ishonaman. Men shunchaki duo qilamanki, ular – va barchamiz – tinchlik topishimiz va bu yovuzlikdan xoli dunyoda yashashimiz mumkin. Iltimos, duolaringizda meni ham eslang.