Ruhiy kurashlarim tufayli uzoq vaqt namoz o‘qimadim, menga haqiqatan yordam kerak

Assalomu alaykum, hammaga. Bu uzoq hikoya, lekin qisqasi, og‘ir OKR hayotimni egallab, meni parchalab tashladi. Shu qadar qamalib qoldimki, namozni to‘xtatish yagona chiqish yo‘li bo‘lib tuyuldi, chunki miyamdagi bu maxluqning tahorat, g‘usl, har bir namoz, har bir onda keltirgan doimiy azobiga chiday olmadim. Hozir soat tonggi 5 da bedor yotibman, bu dunyodan shu holimda ketishdan qo‘rqaman. Lekin o‘zimga qancha va’da bermay, yana urinib ko‘rishga o‘zimni tortolmayman - tahorat uchun jo‘mrak yoniga ham yaqinlashishdan hadeb qo‘rqaman. Bu imkonsizdek tuyuladi. Har o‘tkazib yuborilgan namoz vaqtidan keyin istig‘for aytaman, qayta urinish niyatida, lekin qotib qolaman. Namoz o‘qishdan shunchalik qo‘rqaman. Go‘yo og‘ir bir narsa meni chetga tortadi, haqiqatda urinib ko‘rish dahshatidan go‘yo himoya qilgandek rol o‘ynaydi. Hamma narsa tashvish soladi: hojatxonaga borish OKR bilan jang, namozga kiyinish yangi qo‘rquvlarni uyg‘otadi. Har bir zarrasi siqadi - qibla yo‘nalishi haqida shubhalar, kiyimlarim to‘g‘ri yopishdimi, har bir harakatim… keyin eng kichik narsa namozni buzganmi deb o‘ylab, qayta-qayta boshidan boshlayman. Bu azobni yana boshdan kechirolmayman. Haqiqatan yordam kerak. Allohning oldiga shu holimda chiqishni istamayman, lekin kimdir menga tahorat bildirib, muloyimlik bilan namozga turg‘izmaguncha o‘qiyolmaydigandek his qilaman, bu qanchalik g‘alati tuyulmasin. Oldinlari yo‘q to‘siqlarni ketkazaman deb terimni qiypanglab yuvardim, lablarimni yorilib ketguncha quritardim, lab uchun balm suv o‘tkazmaydi deb qo‘rqardim, teriga krem surtishdan ham xuddi shu sababdan qochardim. Hatto og‘zimda nopoklik bo‘lmasligi uchun milklarim qonamasin deb tishimni yuvishdan ham tiqilardim. Ro‘yxat davom etaveradi.