Kuch topish, davolanish va qattiq so'zlar bilan kurashish

Ассалому алейкум. Мен 18 ёшдан бери депрессия билан курашаётганман (ҳозир 30да). Мен оям билан яшайман, чунки у бир неча йил аввал ишини йўқотган, захиралари йўқ ва молиявий ўзгартиришларини яхши ўтказмаган. Мен ипотека, ҳисоб-китоблар ва шунга ўхшаш нарсаларни тўлайман. Мен уйдан чиқмоқчиман, лекин ижара ва ипотека тўлашни бир вақтнинг ўзида уддалай олмайман. Қийналган жойим - оямнинг доимий салбий фикрлари билан курашиш. У хавотирли ва импульсив, ва мен коридорда шартли равишда тугаган ҳар қандай қарорим учун танқидий шарҳ беради. Мен икки йил давомида сочимни кесмагандан кейин янги сартарош билан синаб кўрмоқчиман - у: "Сочингни бузадилар, у ерга борадиганни биласанми? Мен бундан ёқтим", дейди. Мактаб ва университет имтиҳонларида: "Сен ақллисан, лекин жалб касаллигинг бор, сени четлатишади. Нима учун шунча қатнашасан, ўша жойдан паст балл оласан?" дейди. Мен ҳуқуқшунослик дәрсини олаётганимда оилавий бизнесда ишлаганимни эслатиб ўтмоқчиман. Ҳозирда мен реалтида ишлаяпман, чунки депрессия ва унинг сўнгги йилидаги молиявий хата қарорлари оқибатида ишқа киришишга тўғри келди. Умуман, менда дәреем бор. Мен ҳуқуқшунослик ўрганганим учун, ҳамкасбларим баъзан шартномалар ёки иш жойи ҳуқуқлари ҳақида сўрайди. Мен доимий профессионал билан маслаҳатлашишни тавсия қиламан, лекин оддий нарсаларда ёрдам беришим мумкин ва амалӣ маслаҳатлар бераман - масалан, "Шартнома ва қонунга асосан, сенинг даъвон бўлиши мумкин; бошлиғинг билан А, Б, В деб гаплашишга сина, агар бу ишламаса, адвокатга мурожаат қилиб Х ни сўра". Мен кўпинча тўғри бўлганман ва одамларни хавфга солмайдиган маслаҳат бераман. Оддийда одобли бўлиш, ўз позициямда туриш, ва переговора қилиш ҳақида. Оямнинг жавоби кўпинча: "Эътибор бер, ишдан чиқасан ва иш тополмайсан!" Мен жисмоний машғулотларга ҳаракат қилганда ҳам: "Нима учун спортда ўйнашини билмайман - дисцилина етишмайди ва началадан поёнга етмаганди" дейди. Ҳозирда мен яхшироқ ҳолатдаман: кайфиятим яхшиланган, фаолроқман ва нима қилишимни истайман. Ташаббусимни унинг шарҳларини игнор қилишга ҳаракат қиламан, лекин бу шарҳлар йиғилади. Мен кўпинча ўзимни ноком ҳис қиламан ва маслаҳат беришга ҳақли эмасдек ҳис қиламан. У шубҳа менга бизнесдан самара олиш учун яҳшиликка ҳаракат қилиниши учун ушбу ишни олишимни иловалаши керак; мен ўзимни хиёнатчи сезаман. Мен ҳатто ҳуқуқшунослик дипломимдан ор қиламан - уни овозли олиб ташлади, ҳеч қачон рамзланмаган, уни кўрмокчи эмасман. Мен яхши талабалардан бўлганимни биламан ва профессорлар менда потенциал бор деб айтган, лекин мен 30 ёшда реалтида ишлаб, нималаримни 20-йилларимни фақат озгина даврда ўтказганимни ҳис қиламан. Менда ҳаётим олдда, аммо у шанси оғир. Мен қандай қилиб кураша оламан? Оямнинг гапларини ва ўзимнинг салбий фикрларимдан қандай четлашса бўлади? Мен ўзгариш ва яхшиланишга тайёрман, лекин мотивацияни сақлаб қололмайман. Мен ўзимни мажбурлиб давом этаман ва мантиқдан фойдаланаман, ва баъзан хурсандчилик ҳис қиламан ва ривожланаман, лекин янги кузатишни давом эттириш учун менга янгича нарса керак. Ҳар қандай маслаҳат ташаккур қилинади. Оқишингиз ва ҳар қандай ёрдам учун Jazāk Allāh khair.