Doimiy Sinovlar bilan Tinib Qolgan Muhabbat
Assalomu alaykum. Men bir yildan ko‘proq vaqt davomida qo‘rquv, og‘riq va tashvish yukini ko‘tarib kelayapman. Kun deyarli har kun yoshlarim keladi va o‘z hurmatim ipga bog‘langanidek tuyuladi. Men kunlik besh namozni o‘qiyaman, doimiy duo qilaman, Allohni zikr bilan eslayaman va uni sokinlik uchun chin dildan so‘rayman, lekin vaziyat o‘zgarmayapti. Men psixologga yurishga boraman va qo‘limdan kelganini bajarishga harakat qilayaman, ammo chinakam, men o‘zim juda charchagan. Bir vaqt hayot akhir ko‘tarilishni boshlagan edi. Men har ikki juda kasal bo‘lgan ota-onani qayg‘ura boshlagan va ularning hayotiga va o‘zimning hayotiga ba’zi bir quvonch keltirishga harakat qilgan edim. Biz chin, go‘zal quvonch momentlarimiz bor edi-shu vaqt ham uni eslab yoshlarim keladi. Menning niyatlarim pok va to‘g‘ri edi. Lekin katta halokat kelib, men o‘z ishimdan chiqishga majbur bo‘ldim. Hammasi yana parchalangan. Ota-onaning kuchli qayg‘uda bo‘lishini ko‘rish meni chuqur azobga soladi; menning har doim istagan narsa hayot davomida kurashganlaridan keyin ularga ba’zi sokinlik va quvonch berish edi. Ba’zan men o‘tgan qiyin kurashlar bilan taqqoslanmasda, mening kurashlarim mening uchun qiyinligini tushunishda kurash qilaman. Ba’zan mening kurashlarim mening uchun qiyinligini tushunishda kurash qilaman. Men haramdan qochish va namozlarini saqlashni bilaman. Bu sinov deb umumiy eslatma, lekin bu sinovga o‘zgartirishga yana sinov degan tuyuladi-bu sinovlik degan tuyuladi, lekin bu sinovlik degan tuyuladi, har soatda ko‘zga ko‘rinmayapti. Eng g‘alati qismi Alloh bilan tashvishda bo‘lish va unga doimiy fikr qilishni birga olish. Men ko‘p narsalar kelishi mumkin deb hayol qilayapman, yoki u menning qayg‘uda bo‘lishini sezadi, ayniqsa biz unga bizning qo‘l urushimizdan ko‘ra yaqinroq ekanligini eslatganimda. Bu meni aybdor qiladi, lekin chinakam mening qalbimning sezishi. Men har kun Surah Ad-Duha o‘qiyaman va tinglayaman, va u ba’zi sokinlik beradi. Lekin, ba’zan Alloh menga yana qulay bo‘lmas ekanligidan qo‘rqaman, va u qulay so‘zlar menga chinakam tegishli emasligidan. Men bir belgi istayaman, hatto kichik ko‘rsatma, hammasi yaxshi bo‘ladi, lekin aksincha, hammasi yana qiyinroq tuyuladi. Men mening iyman parchalanmagan tuyuladi. Men bu yerda bo‘lishni tasavvur qilganim yo‘q. Men hurmat qilmaslik istamayman-men juda charchagan. Men hayotdan ko‘p so‘ramayman; men yana barqarorlikni sezishni istayaman. Hatto bir kichik tashvish yoki kichik belgi yaxshi kunlar kelajakda bo‘ladi, menning dunyosi degan tuyuladi. Menning har doim istagan narsa oddiy, o‘rta hayot edi. Va mening kurashlarim ko‘pchilik kurashlaridan qiyinroq tuyuladi. Kim ham o‘zining iyman parchalanmagan tuyulgan vaqtni boshidan kechirgan? Hammasi akhir yaxshi bo‘ladi? Qanday duo yoki chin maslahat juda katta qadrlanadi. Jazakum Allahu khayran.