O‘zimni g‘alati his qilyapman, buning aybdori kim?

Ko‘pchilik birodarlar buni tushunishi mumkin, ayniqsa qattiqqo‘l desi ota-ona qo‘lida o‘sgan bo‘lsangiz. Xullas, men juda uyatchangman. Kichik singlim bor, u hissiy jihatdan ancha sovuq, katta aka-ukanikiga qarab o‘rganadigan odamim yo‘q, maktab va kollej yillarimni faqat o‘g‘il bolalar o‘qiydigan joylarda kitoblarga ko‘milib o‘tkazdim. Shu sababli, opa-singillar oldida o‘zimni juda noqulay his qilaman. Ko‘z bilan qarashib turolmayman - hech qanday aniq sababsiz uyalaman yoki qandaydir xijolat chekaman. Rostini aytsam, nega bundayligini o‘zim ham bilmayman. Lekin qarashdan qochsam, yomon taassurot qoldirib qo‘yamanmi, qarshi taraf menda nimadir noto‘g‘ri deb o‘ylab qolishidan xavotirlanaman. Yana bir narsa, ota-onam hech qachon menga odamlar bilan qanday gaplashishni yoki jamiyatda o‘zini tutishni o‘rgatishmagan. Ko‘pincha ular ish, oila tashvishlari yoki o‘zlari bilan band bo‘lishardi. Uyda hech qachon ochiq muhit bo‘lmaganki, men qiynalib yurgan narsalarimni bo‘lishsam yoki boshdan kechirayotgan holatlar haqida so‘rasam. Asosan, “Bu seni muammoing, o‘zing hal qil” degan gap bo‘lardi. Ehtimol, ba’zilaringiz shunchaki, “Aka, oddiygina o‘zingni tut-da,” deysiz. Tushunaman. Ko‘p marta urinib ko‘rganman. Muammo shundaki, tanamni hecham kalitdek boshqarolmayman. Haqiqatan o‘sha holatga tushganimda, asabiylashaman, tanam o‘z-o‘zidan reaksiya beradi, to‘g‘ridan-to‘g‘ri ko‘z aloqasini ushlab turish juda qiyin bo‘ladi. Agar korporativ muhitda ishlasangiz, bundan ham battar, chunki har kuni muloqot bilan ishlaysiz. Ba’zi odamlar hatto uylanishni maslahat berishib, ayollar oldida vaqt o‘tishi bilan o‘rganib qolasan deyishadi. Lekin eslatib qo‘yay, desi ota-onam borligini? Ota-onamning yordami bilan uylanish mavzusini ko‘tarib ko‘rganimda, uyim yo‘q, turg‘un ishim yo‘q yoki yana nimadir kamchiligimni aytishadi. Dadam ba’zan 35 yoshida uylanganini aytib turadi, go‘yo bu menga hozir nima qilish kerakligini tushuntirib beradigandek. Keyin bir nasihat eshitaman va shu bilan suhbat tugaydi. Mana endi, ishim yo‘q, pulim yo‘q, o‘z-o‘zimga bo‘lgan hurmat esa deyarli nolga teng. Qolgudek tuyulgan yagona narsa – bu mening egom. Xo‘sh, kimni aybdor deyman? Ota-onamni, menga kerakli muhitni yaratib berishmagani uchunmi? Vaziyatlarimni? Maktabimni? Yoki o‘zimni, hammasini oldinroq anglab yetmaganim uchunmi? Oxir-oqibat, bilaman men katta odamman. Yechim topib, o‘zim ustida ishlashim kerak bo‘lgan insonman. Hissiy jihatdan kuchliroq bo‘lishim va hech kim o‘rgatmagan narsalarni o‘rganishim shart. Shu bois umidvor bo‘lishga va qadam tashlashda davom etishga harakat qilyapman. “Masha’Alloh! Yaxshi ketyapsan. Yana biroz, insha’Alloh?”