Yoʻlda umidsizlik hissi
Assalomu alaykum. Baʼzan oʻzimni juda ojiz his qilaman. Qiynoqqa duch kelgan boshqalarga yordam bera olmaslik, diqqatni jamlay olmaslik, vasvasalardan oʻzimni himoya qila olmaslik, munosib daromad topa olmaslik va oʻzimni qadrli his qila olmaslikdan ojizman. Alloh bilan boʻlgan munosabatlarim doimo duo orqali qurilgan. Hamma narsaning Yaratuvchisidan yordam soʻrash - moddiy ehtiyojlar, ruhiy oʻsish, boshqalar uchun, oʻzim uchun. Bu bizning eʼtimodimizning asosiy qismi. Ammo... eshitilayotganimni his qilmayapman. Soʻnggi ettiz-sakkiz yil davomida bir xil asosiy iltijo qilib kelmoqdaman. Birinchisi - yaxshi musulmon boʻlish. Biroq, baʼzan endi Allohning taqdiridan yanada umidsizlanib qolaman. Ikkinchisi - bu dunyo va oxiratdagi muvaffaqiyat. Bu dunyoda yoshimga nisbatan juda katta miqdorda pul yoʻqotdim va bu meni chinakam tushkunlikka soladi. Oʻz rizqimni yaratishga urindim, biznes loyihalariga kirdim, lekin hech narsa ishlamayapti. Uchinchisi - nikoh. Bu eng keng tarqalgan duʼolardan biri, shunday emasmi? Va alhamdulillah, men ajoyib insonni topdim. Haqiqatan ham ajoyib odam. Lekin... istaklarimni nazorat qilishda qiynalmoqdaman. Bu muammo, bu odat men yoshligimdan boshlandi. Endi oʻsmirlik davrimni ortda qoldirib, kattalar hayotiga qadam qoʻyish arafasidaman. Allohdan buni davolashini iltijo qildim. Roʻza tutishga, xato qilgandan keyin ikki rakat namoz oʻqishga, sadaqa berishga (menda borining oʻndan biriga yaqinini), qoʻshimcha navofl namozlarini oʻqishga urindim va koʻp marta yigʻladim. Endi esa nikoh uchun qilayotgan duʼoyim... befoydadek tuyuladi. Tushuntirib beray. Men uni nikohlash uchun aniq duo qilganim toʻrt yilga yaqin boʻldi. Har bir kun, kunda bir necha marta. Bu uch ming martadan ham koʻproq. Va uning ham xuddi shunday his qilishiga dalillar berildi. Lekin... qanday qilib, erkak sifatida, men shunday holatda turmush qurishni taklif qilishim mumkin? Bu aylana doirasida qolib, yoʻqolgan, chalkash va tashvishli his qilgan holda. Vallohi, buni osonlik bilan aytmayapman, lekin men chin dildan faqat uni xohlayman. Lekin... nega oʻzgara olmayapman? Nega vaziyatimni yaxshilay olmayapman? Men zarur choralarni koʻrishga, "tuya bogʻlashga" yillar sarfladim. Oʻz holimni oʻzgartirishga yillar sarfladim. Lekin oʻzimni devorga urib oʻtirgandek his qilyapman. Hozir men umidsizlikka tushganman. Alloh haqida tushunganim deb oʻylagan hamma narsa... yoʻqolib ketgandek tuyuladi. Baʼzan erkak boʻlish bilan qiynalaman, bu doimiy istaklar meni tinch qoʻymaydi. Men ularga qarshi kurashaman, chinakam kurashaman. Lekin qilgan, aytgan yoki duo qilgan hech narsam oʻzgarish keltirmayapti. Eshitganingiz uchun rahmat va Alloh hammamizga yengillik bersin. Va alaykum assalom.