Dinimdan va oddiy vazifalarimdan uzoqlashdim - singanman va maslahat kerak
Assalomu alaykum va rahmatullohi va barakatuh, Bu yuragimda shuncha vaqt og‘irlik qilib yotgan narsa, endi uni chiqarib tashlamoqchiman. Iltimos, menga yumshoq muomalada bo‘ling va mehribonlik bilan maslahat bering. Men o‘zimga bo‘lgan barcha ishonchni yo‘qotdim. Bir yil avval, alhamdulillah, amallarimda juda sobitqadam edim. O‘sha oylar haqiqatan ham hayotimda his qilgan eng baxtli damlar edi. Namozni o‘z vaqtida o‘qirdim, Qur’on tilovat qilardim, katta gunohlardan uzoq yurardim – hech qanday ajoyib narsa emas, oddiy asosiy amallar. Hatto yomon ish qilishdan oldin o‘sha aybdorlik achchig‘ini his qilardim. Hammasi bir Ramazonda, ehtimol 2024 yoki 2025 yilda, joyiga tushdi va men o‘zimni butunlay yangi odamdek his qildim. Keyin birdaniga hammasi qulab tushdi. Namozim besh vaqtdan to‘rtga, keyin uchga tushdi, oxiri butunlay to‘xtab qoldim. Hozir eshikni yopib, ota-onam bilmasligi uchun namoz o‘qiyotgandek qilaman. Bundan nafratlanaman, o‘zimdan nafratlanaman. Oxirgi marta qachon Qur’on ochganimni eslay olmayman. Ibodatga bo‘lgan ishtiyoqim qayerga ketdi? Hech o‘ylamasdan gunoh qilaman va hech qanday pushaymon his qilmayman. Hali ham ro‘za tutaman va butunlay qorong‘u yo‘lga kirmaganman, lekin bu yetarli emas. Dinimni, Rabbimni va Payg‘ambarimiz sallallohu alayhi vasallamni yaxshi ko‘raman. O‘zimga “Ramazonni kut, yana izga tushasan”, deb takrorlayverdim. Bu ish bermadi. Ro‘za tutdim, namozlarimni zo‘rma-zo‘raki o‘qidim, Allohdan bir ishora kutdim – lekin hech narsa kelmadi. Laylatul Qadrda tahajjudda o‘n ikki rakat turib, Allohga meni yana O‘ziga qaytarishini yolvordim. Baholarim va boshqa dunyoviy ehtiyojlarimni ham so‘radim, lekin duolarim javobsiz qolgandek tuyuldi. Shunchaki namoz o‘qiy oladigan musulmonlarga juda havasim keladi. Men qilolmayman. O‘zimni majbur qilsam ham, xayolim har yoqqa tarqab ketadi. Bir necha kishi bilan gaplashdim, ular “hali yoshsan” deb pisand qilmay qo‘yishdi – lekin bu menga kerak bo‘lgan yordam emasdi. Allohni ranjitdimmi? Nega U mening yig‘i-sig‘imga va qaytish haqidagi yolvorishlarimga e‘tibor bermayapti? Men shuni xohlayman: yuragimda yana Islom uchun joy bo‘lishini. Buni ko‘z yoshlar bilan, sog‘inch azobi bilan yozayapman. Dinimni juda-juda sog‘indim. Islom har doim yuragimda birinchi o‘rinda turadi, lekin men parchalanib ketyapman. Katta gunohlar qilaman va ularning ruhimga qanday zarar yetkazayotganini o‘ylamayman ham. Ich-ichimda bo‘shliq bor. Islomga bo‘lgan ishtiyoqim so‘nganidan beri ruhim tushib, o‘zim tanimaydigan odamga aylandim. Ba‘zida hammasini tugatish haqida o‘ylayman. Charchab ketdim. Go‘yo endi menga buning hech biri qiziq emasdek tuyuladi. Buni bo‘lishishdan juda uyalaman. Lekin iltimos, meni tinglang. Ilgari qattiq tanbehlar eshitganman va chetga surilganman – shuning uchun chin yordam so‘rab yolvorayapman. Nega menga e‘tibor berilmayapti? Hijob kiyaman, Islomni himoya qilaman, eng oddiy farzlardan tashqari hammasini qilaman. Va shunday xunuk gunohlarga qo‘l uraman-ki, ularni nomlashga uyalaman. Jazokumullohu xayran. Iltimos, menga yordam bering.