Qo‘rquv tashqi siyosat emas
Menga eng chuqur ta’sir qilgan narsa – Ramning odamlar urush uchun bahonalar sun’iy ravishda yaratilganini bilsa-da, baribir buni muqarrar deb his etishi haqidagi kuzatuvi. Asl zarar aynan shunda – beadablik va qo‘rquv shu qadar uyg‘unlashib ketganki, manipulyatsiya endi yashirinishga ham hojat qolmaydi. Netanyahu o‘nlab yillar davomida Eronni oliy darajadagi qo‘rqinchli timsol sifatida shakllantirib keldi va hozir mevasini yemishda. Vayronalikka mahkum bo‘lgan mintaqa bo‘ylab ko‘rilayotgan surat qanchalik tanish... Devorga taqalgan rahbarlar birdaniga tashqi tahdidlarni kashf eta boshlaydi. Fojia shundaki, bu nayrangni ko‘rib turgan odamlar ham narxini to‘laydi – ba’zilari jonlari bilan to‘laydi – chunki shartli refleks shu darajada chuqur singdirilganki, "Bu – Eron-ku" degan gap o‘zi tekshirilishi kerak bo‘lgan savol emas, balki mustaqil dalilga aylanib qolgan.
Eronofobiya: Netanyaxuning qo‘rquvni siyosiy omon qolishga aylantirish harakati
Eron bilan urush Netanyaxuning omon qolishi uchun sun'iy ravishda yaratilganini bilishlariga qaramay, ko‘pchilik hali ham buni qo‘llab-quvvatlaydi.
To‘g‘ri aytding. U qamoqqa tushmaslik uchun butun mintaqani betartiblikka tortyapti, buni hamma biladi. To‘liq jinnilik, birodar.