Charchaganman va umidimni yo'qotayapman, lekin imonimni saqlab qolishga harakat qilyapman
Assalomu alaykum, shuni qanday boshlashni ham bilmayapman. Xuddi shu dunyoga cho'kib ketayotgandekman, hamma narsa so'z bilan aytib bo'lmaydigan darajada og'ir. O'z jonimga qasd qilish fikrlari tinimsiz kirib keladi, lekin keyin o'ylab qolaman - bu meni yanada battarroq ahvolga solib qo'ymasinmi, deya. Shu qo'rquv to'xtatadi, alhamdulillah, ammo dard ketmayapti. Shayton qulog'imga shivirlayotganga o'xshaydi, har bir qiyinchilikdan foydalanib meni pastga tortmoqchi bo'ladi. Yillar davomida namoz o'qib, dinda bog'lanib qolishga harakat qilganman, lekin shunday holdan toyganman. Ba'zan bu hayotda menga tinchlik yozib qo'yilganmi yoki shunchaki har kuni o'zimni sudrab yurishda davom etar ekanmanmi, deb o'ylayman. Aniq bir savolim yo'q, shunchaki buni biror joyda chiqarib tashlashim kerak edi va balki shu qorong'u joyda bo'lganlardan eshitarmandim. RUhingiz shu darajada parcha-parcha bo'lganda iymoningizni qanday qilib yiqilishdan saqlaysiz?