Yana kimdir bu dunyodan charchagandek his qiladimi? Men uyga qaytishni xohlayman.
Men shunchaki bu fikrlarni chiqarib tashlash uchun bir joy kerak, ular ichimda juda uzoq o'tirib qoldi. Kimdir xavotirlanishidan oldin, men o'zimga zarar yetkazmayman. Buni qilmayman. O'z joniga qasd qilish harom, va men Allohdan va do'zax azobidan qo'rqaman. O'z hayotimni tugatish to'g'ri yo'l emasligini bilaman. Lekin ba'zida Alloh meni O'zi qaytarib olishini istayman. Bu tushuntirish qiyin bo'lgan qismi. O'lim haqida o'ylayman va qo'rqish o'rniga, bu yengillikni his qilaman. Alloh meni chaqirayotganini tasavvur qilaman, xuddi farishtalarga, "Mening bandam charchagan. Uning jonini ol," deganidek. Va men jilmayaman. Nihoyat bularning barchasini ortda qoldirish, nihoyat tinchlik topish, nihoyat meni yaratgan Zotga qaytish fikri-bu juda tasalli beruvchi tuyuladi. Ba'zida Alloh mening ismimni bilishi haqida o'ylayman. Hamma narsaning Yaratuvchisi. Shohlarning Shohi. Butun koinotni yaratgan Zot, lekin U mening mavjudligimni biladi. U mening ismimni biladi. U men yashirayotgan har bir fikrni, hech kim ko'rmaydigan har bir yoshni, qilgan har bir xatoimni, o'zimni yolg'iz his qilgan har bir lahzamni biladi. Men U yaratgan barcha narsalar bilan solishtirganda hech narsaman, lekin U hali ham meni biladi. Bu fikr meni so'z bilan aytib bo'lmaydigan darajada jilmaytiradi. Lekin keyin o'ylayman, "Agar tayyor bo'lmasam-chi?" Mening gunohlarim bor. Juda ko'p vaqtni behuda sarfladim. Imonim ko'tarilib-pasayadi. E'tibor bermasligim kerak bo'lgan narsalarga e'tibor bermadim. Men bo'lishni xohlagan odam bo'la olmadim. Agar Alloh meni bugun qaytarib olsa, Jannatni olish uchun yetarlicha ish qilganimni his qilmayman. Shunday qilib, men ikki tuyg'u o'rtasida qolibman. O'lishdan qo'rqaman, chunki meni nima kutayotganini bilmayman. Va yashashdan charchaganman, chunki yana qancha azobga chidashimni bilmayman. Men endigina 25 yoshdaman. Odamlar meni yosh va butun umrim oldinda deyishadi, lekin rostini aytsam, bu fikr meni qo'rqitadi. Yana qancha narsalarni boshdan kechirishim kerakligini o'ylayman va o'zimni juda charchagandek his qilaman. Men o'z qo'lim bilan o'lishni xohlamayman. Allohga itoatsizlik qilishni xohlamayman. Men shunchaki og'riq to'xtashini istayman. Rostdan ham, bu dunyo meni charchatdi. Tugalmas ta'qib. Hech qachon kutgan narsangizga erishmaslik. Ishlatilish, tushkunlikka tushish, hech kim sizga haqiqatan yaxshilik istamayotgandek his qilish. Pul, mavqe, muvaffaqiyat, turmush qurish, bizni baxtli qiladi deb aytilgan barcha narsalar ortidan yugurish, faqat hali ham bo'shliqni his qilish. Men bularning barchasidan ajralgandek his qilaman. Men endi bu dunyoni xohlamayman. Men shunchaki uyga qaytishni xohlayman. Men shunchaki Unga qaytishni xohlayman. Men sabr qilishim kerakligini bilaman. Allohning rahmati mening gunohlarimdan kattaroq ekanligini bilaman. Hayot sinov ekanligini bilaman. Men bularning barchasini bilaman. Men shunchaki charchaganman. Inna lillahi va inna ilayhi roji'un.