Ota-onamning ozori bilan kurashish

Assalomu alaykum, bu yozganlarimni o‘qishga vaqt ajratgan har kimga. O‘z fikrlarimni bu tarzda baham ko‘rishga yangiman, shuning uchun sabrli bo‘linglar. Vaziyatni tushunishda har qanday maslahat juda qadrlidir. Ota-onamni chin dildan yaxshi ko‘raman, lekin 12 yoshimdan boshlab, narsalarni tushuna boshlaganimdan beri, o‘zimni moddiy jihatdan ta’minlay oladigan bo‘lsam, ulardan uzoqlashish haqida o‘ylaganman. Sizga bir oz tarix aytib beraman: eslay olgan vaqtimdan buyon onam menga nisbatan juda qattiqqo‘l bo‘lgan. Bu shunchaki qattiq so‘zlar emas – u "seni tug‘magan bo‘lsam edi" degan gaplarni aytgan – balki jismoniy ham bo‘lgan. 4 yoshligimda, uning telefonini ko‘targanimda qo‘ng‘iroq boshlig‘idan ekan, u menga ko‘zimni ko‘kartirganini eslayman. Yana bir safar, 6 yoshligimda, 2 yoshli singlim bilan o‘yinchoq uchun janjallashib qolib, u yig‘lay boshlaganda, onam meni yerga shunday qattiq uloqtirdiki, bilagimdan tirsakkacha singan edi. Bu hammasida dadam ko‘pincha do‘stlari bilan yoki ishda bo‘lardi, yoki shunchaki aralashmasdi. So‘nggi yillarda, u ish uchun boshqa qit’aga ko‘chib ketgani va 11 yoshimdan buyon hayotimning doimiy qismi bo‘lmaganligi sababli, undan deyarli xabar olmayman. Ruhiy, hissiy va jismoniy ozorlarga qaramay, ota-onam umuman yomon odamlar emas. Ular chekmaydi, ichmaydi, imkon qadar besh vaqt namozni masjidda o‘qiydi va har kuni Qur’on o‘qiydi yoki hech bo‘lmasa uyda Qur’on tinglaydi. Ular bizning och qolmasligimizni, yaxshi kiyimlar kiyishimizni va o‘zlari ta’minlay oladigan eng yaxshi ta’lim olishimizni ta’minlashgan. Ammo zo‘ravonlik, hattoki hozir katta bo‘lganimga ham to‘xtagani yo‘q. Ba’zi shart-sharoitlar tufayli onamdan bir yil ajrashib yashadim va bu ikki haftadan ko‘proq yangi ko‘karishlar bo‘lmagan yagona vaqt edi. Bu to‘shakdan qo‘rqmasdan turgan birinchi vaqtim edi. Soat 23:00 da yotib uxlashim mumkin edi, chunki o‘zimga vaqt ajratish uchun ertalabki 5 gacha uyg‘oq turishim kerak emasdi. O‘zimni aybdorlik ezmasdan baxtli his qila olardim, doimo yukdek sezilmas edim. Iymonim bilan qayta bog‘lana oldim, chunki ota-onamning xatti-harakatlari uni qoralamasdan Islomning go‘zalligini ko‘ra olardim – ular boshqalarga mukammal musulmon bo‘lib ko‘ringan bo‘lsa-da, men uchun ular shafqatsizlik bilan to‘la edi. Endi yana onam bilan yashayapman va eski odatlarimga hamda qorong‘u fikrlarga qaytib tushdim. O‘zimni hali ham ko‘zi ko‘kargan 4 yoshli boladay his qilaman va nima qilishni bilmayman. Aytganimdek, ota-onamni yaxshi ko‘raman, lekin Allohni ko‘proq sevaman. Islomda ota-onadan uzish taqiqlanganini bilaman, ammo bunday vaziyatda hukm nima? Bu ko‘p musulmon madaniyatlarida tabu bo‘lgani uchun kamdan-kam muhokama qilinishini eshitaman. Va bu haqida musulmon bo‘lmaganlar bilan gaplashib, Islomda zo‘ravonlik qabul qilingan degan stereotiplarni kuchaytirishni xohlamayman. Jazakumullohu xayron.