ibodatlarim va odatim haqida boshim qotib qoldi... maslahat kerak
Assalomu alaykum hammaga... rosa tiqilib qoldim va menga chin dildan maslahat kerak, iltimos oxirigacha o‘qing. anchadan beri odamlar menga chekkanim sababli namozim qabul bo‘lmaydi deyishadi. yuragimda buni harom deb his qilmayman, lekin hech qachon Quran buni joiz deydi deb aytolmayman, chunki bunga ilmim yetmaydi va hech kimni adashtirishni xohlamayman. aslida bir muncha vaqt namozni butunlay tashlab qo‘ygandim, chunki baribir ibodatlarim behuda degan gaplarni eshitardim. katta gunohlardan qochishga qattiq harakat qilardim, lekin bir kuni juda qattiq adashdim. uyga qaytayotganimda telefonimdan to‘satdan Quran ovozi eshitildi va men yig‘lab yubordim. aybdorlik va Allohning nima qilishi mumkinligidan qo‘rquvdan yig‘lardim, lekin shu bilan birga butunlay tuzoqqa tushib qolgandek his qilardim - har kuni chekib yurgan odam sifatida Unga murojaat qilib kechirim so‘rashni ham uddalolmasdim. bu juda qorong‘u tuyg‘u edi. oylar o‘tib, oxiri o‘zimga dedim: odamlarning gaplariga quloq solishni bas qilaman. nima bo‘lsa ham namoz o‘qiyman, hatto chekish bilan kurashim davom etayotgan bo‘lsa ham. doim yaxshi odam bo‘lishga harakat qilganman. hurmatliman, ayniqsa kattalarga, va ota-onam mening butun dunyoyim. ularni juda qattiq yaxshi ko‘raman, bu faqat Islom aytgani uchun emas, balki chin dildan suyaman va ularga hech qanday tashvish keltirishdan nafratlanaman. boshqalarga tabassum qilishga, payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallamning sunnatlariga amal qilishga va shunchaki mehribon bo‘lishga harakat qilaman. yaqinda hatto oltin taqinchoqlarimni butunlay yechib tashladim (men erkakman). bu qiyin bo‘ldi, chunki ularning ba’zilari onamdan sovg‘a va juda qadrdon, avval faqat namozga tushganda yechardim. marxuana rostini aytsam mening kun tartibimning bir qismi bo‘lib qolgan. u xavotirimni boshqarishga yordam beradi, jahlimni tiya oladi va shunchaki hayotdan sal zavqlanishga imkon beradi. uyqu bilan ham juda qiynalaman va kechalari uxlab qolishimga yordam beradi. ertalab chekaman, ba’zida namozlar oralig‘ida, va kechasi - lekin hech qachon namoz oldidan chekmaslikka harakat qilaman, chunki to‘la hozir bo‘lishni xohlayman. bilaman, holatim uchun tibbiy ruxsatnoma olishim mumkin, lekin bu boshqa muammolarni keltirib chiqaradi. katta savollarim shuki: Alloh rostdan ham shu odatim tufayli duoyimni qabul qilmayaptimi yoki menga savob bermayaptimi, garchi bu ongimga yordam bersa ham? haqiqatan ham namoz o‘qish va chekish o‘rtasida tanlashim kerakmi, yoki baribir namoz o‘qiyverganim yaxshiroqmi? va bu barcha aybdorlik va bosh qotirish bilan nima qilaman? shunchaki bularning barchasi ichida Alloh bilan bog‘liqligimni ushlab qolishga harakat qilyapman.