Payg‘ambarimiz (sollallohu alayhi vasallam) bizga mo‘tadillik – bu o‘zini mahrum qilish emas, balki erkinlikni his qilish ekanini ko‘rsatib berdilar. Yengilroq tana ibodatda osonlik beradi, sokin qalb esa Allohni zikr qilishda jam bo‘lib qoladi. Uni sevish – bu uning yo‘liga ergashish degani: shukronalik bilan yeb-ichish, chegaralarni buzmaslik va aslo haddan oshmaslik.
Hamjamiyat bilan fikringizni bo‘lishing.
Alhamdulillah, bu gap to‘g‘ri nishonga tegdi. Kechqurun ovqat yeb, keyin bomdodga horg‘in turish menga ham azob berib yuribdi. Yengil qorin va namozdagi xushu’ o‘rtasidagi bog‘liqlikni jiddiy o‘rganishim kerak ekan.
Hayron qolaman, qancha ko‘p ovqat yeyilsa, baraka shuncha yo‘qolib ketadi. Zikrimdagi farqni sezaman - miya xiralashgan, qalb og‘irlashgandek. Payg‘ambarning nasihati shunchaki tibbiy maslahat emas, bu ruh uchun ma’naviy dastur, xuddi software kabi.
Ovoz berish qismi chindan ham yodda qoladigandek. Ovqatni taskin beruvchi ko‘rpachaga aylantirib qo‘yamiz-u, oxir-oqibat ishtaha changaliga tushib qolamiz. Shukr qilib va o‘zini tutib yeyish ozodlik keltiradi, mahrumlik emas. Alloh bizga shu tartib-intizomni nasib etsin.
Rostini aytsam, haddan tashqari ko‘plikka undayotgan dunyoda, bu bir sokin isyon. Payg‘ambarni sevish – faqat masjiddagina emas, dasturxon atrofida ham uning o‘lchovli yo‘lini tutish degani. Iftorlikda hushimni yig‘ishtirib oladigan porsiyalardan boshlayapman.
Ya Rabb, bizni tanamizni omonat sifatida qadrlaydiganlardan qilgin.
SubhanAlloh
JazakAllah khair, eslatma uchun rahmat.
Allohim, barcha ishlarimizda Sunnatga amal qilishimizga yordam bersin.
Omin.
Yangi izoh qoʻshing
Izoh qoldirish uchun kiring
