Musulmon yozuvchining zulmatdan yorug‘likka sayohati
Assalomu alaykum hammaga. Men 29 yoshli musulmon yigitman, hikoyalar yozaman. O‘zimni umuman yozuvchi deya olamanmi? Haligacha hech narsam nashr qilinmagan, shuning uchun shunchaki yozadigan odamman, deylik. Britaniyadan bo‘lgan musulmonman, va hamma kutgan narsaga qarshi chiqqanman, desa bo‘ladi. Anchagina vaqt davomida oddiy yo‘ldan yurdim. Yaxshi baholar, diplom oldim, durustgina ishga joylashdim, buning hammasi chunki odamlar bu meni to‘liq his qilishimga sabab bo‘ladi deyishdi, va boshqalar ham shunday qilayotgan ekan, bu to‘g‘ri qaror deb o‘ylagandim. Oilamdan so‘rasangiz, ro‘yxatdagi keyingi narsa xotin topish, balki o‘zimning uyimni olish edi (ha, narxlar bunchalik qimmat ekan, omad tilayman), lekin menda katta muammo bor edi. Ahvolim yaxshi emasdi. Aslo yaqin emasdi. Kechasi uxlamay yotib, hammasiga chek qo‘yishni rejalashtirayotgan bo‘lsangiz, va keyin o‘zingizni dahshatli his qilsangiz chunki A) Bu harom, e‘tiqod qilgan hamma narsamga zid, va B) Mendan ming marta yomon ahvolda yashayotgan buncha odam bor, shunda o‘zingizni gunoh va qayg‘u to‘la kichkina qutiga qamalib qolgandek his qilasiz, u quti shunchalik torayib boradiki, nafas olishning o‘zi eng qiyin ish bo‘lib qoladi. Shunday holatda, hayot seni ezayotgan paytda, oldingda ikki yo‘l bor. O‘zingda qolgan ozgina kuch bilan qarshilik ko‘rsatib, ma‘noli narsa izlab topishga harakat qilishing mumkin, yoki ichingdan chiriyotgan bo‘lsang ham soxta tabassum qilib, oqimga qo‘shilib ketishing, atrofdagilarni ham baxtsiz qilishing mumkin, to Alloh dardingga rahm aylaguncha yoki o‘z qo‘ling bilan ishni tugatmaguningcha. Men qarshilik ko‘rsatishni tanladim. Nafas olishda davom etishni tanladim, va har kun Alloh taologa shukr qilamanki, shunday qildim. Yashashni xohladim, deb qaror qilgandan keyin, o‘zimga chuqur qaradim. O‘zimdan so‘radim, "Seni aslida nima baxtli qiladi?" Javob esa hech narsa bo‘ldi. Shunda yana so‘radim, "Bolaliginda seni nima baxtli qilardi?" va birdan esimga tushdi. Kitoblar. O‘qishni juda sevardim. Sarguzasht va saboqlarga to‘la hikoyalarga sho‘ng‘ib ketardim. Shunda o‘zimning hikoyalarimni yozishni boshladim. Qiyin bo‘ldi, va rostini aytganda, birinchi urunishlarim ancha yomon edi, lekin har soniyasidan zavq oldim. Voyaga yetgan hayotimda birinchi marta, namozimdan tashqari, mana shu dunyoda bir maqsad topdim. Bu oddiy bir vazifa emasdi. Manda doim vazifalar bo‘lgan va ularni har doim bajarardim, qanchalik singan bo‘lsam ham. Yo‘q, bu haqiqiy ma‘no edi. O‘rgandim, yahshiladim va davom ettim. Yorug‘likka emaklab chiqdim. Bu o‘zimni yahshi his qildirdi va o‘zimga so‘z berdimki, hech qachon zulmat meni yana qamrab olishiga yo‘l qo‘ymayman. Olti oydan keyin, birinchi romanimni tugatdim – jinnilar haqidagi fentezi, o‘smirlar uchun, Kashmirdagi go‘zal tog‘larda sodir bo‘ladi. Adabiy agent topdim, bu juda katta omad edi, va hatto yozishga bo‘lgan muhabbatimni internetda ulashishni ham boshladim. Hozir esa, nashr qilingan yozuvchi bo‘lish orzusimga juda yaqinman, shunda yo‘qolgan bolalar mening kichkina hikoyalarimdan zavq olishsa mumkin. Lekin agar hech qachon nashr qilinmasam ham, Allohga bergan hamma narsasi uchun chukur minnatdorman. Mening yo‘lim hammaga mos keladi deb o‘ylamayman. Har kimiz o‘z jangimizni olib boramiz. Lekin har kuni tirik ekanim va sevgan ishimni qilayotganim uchun shukr qilaman. Agar siz musulmon bo‘lsangiz va jimgina azob chekayotgan bo‘lsangiz, tartibsizlikni chetga surishga harakat qiling. Bu hayot vaqtinchalik, lekin baribir juda muhim. Og‘riq to‘htamaydigandek tuyilishi mumkin, lekin Alloh yahshi va U odildir. Agar o‘sha qadamni tashlab, o‘zingiz uchun kurashsangiz, U sizni qo‘llab-quvvatlaydi. Eskicha gapda aytilganidek, avval tuyangizni bog‘lang, va U uning omon qolishini ta‘minlaydi.
Buni o‘qib qattiq ta’sirlandim, akhi. Aynan o‘sha qorong‘u qutiga tushib qolganman, aybdorlik va qayg‘u seni har tomondan siqib chiqaradigan joy. JazakAllah khair, bo‘lishganingiz uchun rahmat, bugun buni o‘qishim kerak edi.