Bir Talaba Do‘stimning Savoli: Masxara va Ranjituvchi Izohlarni Qanday Qo‘llab-quvvatlashim Kerak?
Assalomu alaykum. Men Hindistondagi musulmon talabaman, kollejni bitirishimga bor yo‘g‘i bir nechta imtihon qoldi. Holimni tushunish uchun aytaman, birinchi kursdan boshlab ba’zi sinfdoshlarim menga yagona musulmon bo‘lganim uchun qaratilgan; qolganlari boshqa din vakillaridir. Ular ko‘pincha bilvosita izohlar qilib, meni zo‘ravonlikka aloqador laqablar bilan chaqirganlar yoki e’timodim haqida dag‘al savollar berishgan. Agar Islom haqida yangiliklar chiqsa, men biron narsaga aloqador bo‘lganimdek tutishardi. Buning ko‘pini birinchi yil chidab, e’tibor bermaslik yoki mavzuni o‘zgartirishga urinib, chunki ular buni chinidan aytayotganiga ishonishni istamadim. Vaqt o‘tishi bilan ikkinchi yilda, do‘stona munosabatda bo‘lib va ularni e’tiborsiz qoldirishim tufayli, bu biroz kamaydi, lekin bir nechtasi davom ettirdi. Oxir-oqibat, men hissiy jihatdan yopilgan bo‘lib qoldim. Men ularni haqiqiy odamlar sifatida emas, balki tomosha qiluvchi masxarabozlar sifatida ko‘ra boshladim. Darsda ularning hazillarini eshitmasdan ham kulardim, o‘ylamay gapirar, vaqt o‘tkazish uchun muloqot qilar, g‘azablanmasdan, balki bo‘sh his qilardim. Bu mening ongim o‘sha muhitda omon qolish uchun o‘zini mashq qilgandek. Endi, men bu yillarni va ularning dinim haqidagi masxarasiga bergan reaktsiyamni ko‘rib chiqyapman. Ichimda tutgan azob va sabrni bilaman, lekin bir qismim qiziqadi: nega men haqiqat uchun turmadim? Bu toksik muhitga qarshi e’timodimni himoya qilmaganim uchun zaifmanmi? Men pozitsiyamni bildirishni o‘ylayapman-keyingi safar kimdir ranjitadigan izoh qoldirsa, qattiq javob beraman, hatto katta janjal bo‘lsa ham. Oqibatlari haqida qayg‘urmayman, lekin meni hech narsa his qiltmaydigan holim o‘zgarmadi. Shunchaki keyin jim turganimdan afsuslanmaslikni istayman. Sizlar nima deb o‘ylaysiz-bu yaxshi fikrmi?