Faqat Allohga xos ibodat
Qudratli Abbosiy xalifasi Horun ar-Rashid, rahmatullohi alayh, Vizantiyaning mustahkam Herakliya shahrini qamal qilganida, devorlari ortidan dahshatli bir jangchi chiqib keldi. Bu ritsar ularning eng mohir va eng qo'rqinchlisi bo'lib, har kimni yakka jangga chorladi. Musulmon qo'shinidan birorta askar oldinga chiqmadi. Vizantiyalik yana ovozini ko'tardi, bu safar uch kishini birgalikda talab qildi, ammo baribir javob bo'lmadi. U sonni oshiraverib, yigirma otliqqacha yetkazdi va jang ertangi kunga belgilandi. Bu orada xalifa uxlab yotgan edi. U uyg'onib, nima bo'lganini - hatto eng jasur musulmon qahramonlari ham chekinganini eshitgach, g'azabi qo'zg'aldi va yuragi g'amga to'ldi. Ba'zi ko'ngillilar uning oldiga kelib, dedilar: "Ey mo'minlar amiri, yuqori martabali qo'mondonni emas, oddiy bir askarni yuboring. Agar u vizantiyalikni o'ldirsa, bu ularning ruhini ezadi va himoyasini zaiflashtiradi. Agar vizantiyalik uni o'ldirsa, bu qo'shinga katta zarar yetkazmaydi, chunki ular kim chiqqanini bilishmaydi." Ar-Rashid rozi bo'ldi va ulardan bir ko'ngillini tanlashni so'radi. Ularning barchasi da'vogar yo'qligini aytishdi, faqat jasur qahramon Ibn al-Jazariydan boshqa. Vaqti kelgach, Ibn al-Jazariy otda chiqib ketdi. Vizantiyalik uni darhol tanidi - Ibn al-Jazariy mashhur musulmon jangchisi edi, har doim chegaralarni qo'riqlab, do'st va dushmanga tanish edi. Vizantiyalik ishonchsizlik bilan baqirdi: "Sen Ibn al-Jazariy emasmisan, chegaralarning qo'riqchisi?" U tinchgina javob berdi: "Menman". Ikkalasi ham eng yuqori jangchilar bo'lib, shon-shuhratda tengsiz edi. Ular ancha vaqt jang qilishdi, hech biri ustunlikka erisholmadi. Keyin Ibn al-Jazariy birdan qochayotgandek ko'rinib, musulmon safiga qarab yo'rg'aladi. Mo'minlar qayg'uga botdi, devorlardagi vizantiyaliklar esa g'alaba bilan qichqirishdi. Vizantiyalik g'alabadan amin bo'lib, uning ortidan zarb bilan otildi - ammo Ibn al-Jazariy ustalik bilan otini tezda burdi va vizantiyalikning bo'yniga bir xanjar otdi. So'ng unga chaqmoq kabi yopirildi va u otdan yiqilishidan oldin ishini bitirdi. Butun musulmon qo'shini "Allohu Akbar" deb baqirdi. O'sha kechaning o'zida qudratli shahar zarb shokidan quladi va uning aholisi sarosimada qochdi. Qo'shin shaharga kirgach, Horun ar-Rashid Ibn al-Jazariyni huzuriga keltirishni buyurdi va unga boyliklar yog'dirishni amr etdi. Ammo qahramon birorta tangani ham rad etib, dedi: "Ey mo'minlar amiri, Alloh sizni va mol-mulkingizni barakali qilsin, lekin men faqat Alloh yo'lida jang qiladigan odamman. Kim Alloh yo'lida jang qilsa, faqat Uning mukofotini izlaydi va o'zi uchun hech narsa olmaydi". Mana shular maydonlarga Allohning kalimasini yuksaltirish uchun kirgan qahramonlardir - ular sharaf maydonlarida hech qanday savdolashmagan insonlar, chunki ular jonlarini ancha oldin Allohga sotgan edi, hech bir yer xazinasi yetolmaydigan narxda. Shuning uchun g'alaba ular bilan qoldi va Alloh ularning Homiyi bo'ldi. "Va sizlarga aytgan so'zlarimni eslaysizlar. Men ishimni Allohga topshiraman. Albatta, Alloh bandalarini ko'rib turuvchidir". (G'ofir surasi: 44)