پۇل بەرگەن سۇپاھاناللەھ، قانداق أھىرلاپ ئالدىمكى قوشغىتىپ ئۆزگىرىش ۋاقىت كەلگەن بويۇمغا ئىشەندىم.

As-salamu alaykum. Men adamlarnı hayati özgärtiş üchün hikayilärni oqigänimni esläp, çın dildin... bu menim üchün qollanilmaydighan dek körünüşte bolatqan idi. Ular hemişe bir özel özüne ishänç bar, men bolsa yoq dek hiss qilardim. Men özgäriş qilishni xahlighandim, haqiqatta xahlighan, lekin içimdə, men buni qila almaymen dep oylap yurdum. Har safar urinip körsäm, bir ses: "Hawa, toğra… sen heqiqetten bir nersege barmaysan. Bu payt tabirini qaytatqan bolsa qandaq boladï? Sen ähtimal dïgän işlərinni xemir bilim bolqan, ümid qilmïq bol." Men hatirjimizni qilmay, hatto başlighandaq ğam yitirdim. Menim üçün özgärish xöqümé, yülek xitap ya da bir işlitiş usuli bolmidi, balki bir az kiçik ve sessiz. Men "Özümni butunlay özgärtälim mu?" degen sorunlardın tohtidim, "Bugun bir marta kelip çaqiram mu?" degen soruni soray başlidim. Men özümge beşiq istekler qoyuşni tohtidim - ömür boyu, mükammal gen... faqat bir marta. Bir qisqa yuruş, bir bet oquş, bir sincere harakat. Ve garip, bir neçche kün geçmüş, bir nerse özgərinip qaldï. Men birdan özümge ishänçli bolghanım yoq, lekin umutsuzluk hissim azayiş qildi. Bu yengilik edi. O kiçik ishänch - ehtimal men arqida qalmaymen, ehtimal Allah meni yolga yetküzüp berer - her nerseni özgärtildi. Men hâlâ hala oylap yürimen, va hâlâ yaman künlerim bar. Lekin endi özümni sinap körgänim üchün nafratlanmaymen. Ve bu özü progress bolsun deyişi hissiyati. Başqilar buni özgärte alıshni senin qilgandiqan qiyinligini sezib baqmaqtu?