Müslüman Kadın Olarak Yetersiz Kalıyor Gibiyim Diye Endişeleniyorum

Selamünaleyküm herkese. İçimdeki bir şeyi döküp atmam gerekiyor çünkü bir süredir imanımla ve internette gördüğüm korkunç şeylerle boğuşuyorum. Ailem süper katı değil, ama İslam'ın temel esaslarına bağlıyız. Büyürken anne babam beş vakit namazı eksiksiz kılmam için beni teşvik etmeye çalıştı, ama bu tam tersi bir etki yarattı. Konsantre olamıyordum, aklım dünyanın bir ucundan bir ucuna gidiyordu veya sadece odaksız biçimde hareketleri yapıp geçiyordum. Son zamanlarda dünyada olup biten her şeyle birlikte, sosyal medyada saat alametlerinin çoğunun zaten gerçekleştiğini, Deccal'in ve Kıyamet Günü'nün yakın olduğunu konuşan videolarla doldu. Açıkçası bu beni dehşete düşürüyor. O imtihanlara hiç mi hiç hazır değilim. Hâlâ okulumu bitirmeyi, hayalimdeki işi bulmayı, iyi bir koca ile evlenmeyi, seyahat edip Allah'ın yarattıklarını görmeyi, önümde uzanan bir hayatı hayal ediyorum. Korkumun büyük bir kısmı, kendi günahlarımla yüzleşmek. Beş vakit namaz o kadar büyük bir ibadet ki, ama hepsini düzenli bir şekilde kıldığım o kadar uzun zaman oldu ki. Gerçekten başlamak için bir motivasyon bulmakta zorlanıyorum ve sanki ağır bir angarya gibi geliyor. Ya namaza başlayıp sonra tamamen tükeniyorum, ya da hiç başlamayıp sonunda hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Bazı günler içimde bir sızı, beni namaz kılmak, Kur'an dinlemek, daha fazlasını yapmak için zorlayan bir ses oluyor... ama harekete geçemiyormuşum gibi geliyor. Kalbimle inanmak, fiilen amelleri yerine getirmekten daha kolay geliyor. Subhanehu ve Teâlâ olan Allah'ın, benim çabalarımı görmeyeceğinden, çocukken duyduğuma göre sadece namazları kaçırdığım için Cehennem'e atılacağımdan korkuyorum. İstiyorum, gerçekten o vaktinde namazını kılan ve Kur'an'ı ezbere bilen saliha bir Müslüman kadın olmak istiyorum... ama bu çok zor. Bu kopukluğu hissediyorum, sanki en temel şeyde başarısız olduğum için sadece bu ağır suçluluk ve utanç duygusu kalmış gibi. Allah'ın Er-Rahman ve Er-Rahim olduğu söylenmesine rağmen, o kadar yıl kaçırdığım namazlar için, namaz kılmak yerine arkadaşlarımla sosyal etkinliklere gittiğim zamanlar için veya çocukken dinlediğim dini dersleri umursamadığım için beni affetmeyeceğinden korkuyorum. Bir yıldan fazla bir süre önce garip bir şey oldu. Bir tren istasyonunda bir papaz sohbet etmek için beni durdurdu ve zararsız olduğunu düşündüm. Ama onun söylediği bazı kelimeleri tekrarlamamı istedi ve içimde çok yanlış hissettim. Sonrasında çok üzüldüm, sanki o sözleri söyleyerek korkunç bir şey yapmışım gibi oldu ve Allah'tan af diledim. Ayrıca, birkaç ay önce, İslam'ın gerçekten benim için doğru din olup olmadığını merak ettiğim bir an yaşadım. Bir süreliğine Hristiyanlığı düşündüm, ama içimde derinlerde güçlü bir 'hayır' sesi beni geri çekti. İslam'dan ayrılmak istemediğimi ve dinimi güçlendirmek istediğimi biliyorum, ama sadece çok kaybolmuş hissediyorum. Gerçekten değişmek ve daha iyi bir Müslüman kadın olmak istiyorum. Ama sadece namaz kılmak için bile bu kadar çok mücadele ediyorsam, benim için hiç umut var mı? Herkesin sonun yakın olduğunu söylediği ve içtenlikle tövbe edip durumu tersine çevirmek için yeterli zamanım olmadığı korkusuna saplanıp kaldım.