Caferi Şii İnancım Sünni-Şii Ölçeğinde Nerede Duruyor?

Herkese selamün aleyküm, Caferi mezhebine mensup, ibadetlerini yerine getiren bir Şii Müslümanım ve çoğumuz gibi, Allah'ın tek ve ortağı olmayan İlah olduğuna, Peygamberimiz Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve sellem) son elçi olduğuna ve Kur'an'ın eksiksiz ve değişmemiş olduğuna kesinlikle inanıyorum. Geleneğimizde insanlar ibadetlerini ve düşüncelerini farklı şekillerde yaşıyor. Ben de bazı temel konulardaki kişisel yaklaşımımı paylaşmak ve Hanefi, Hanbeli veya Selefi gibi Sünni mezheplerinden kardeşlerimin bunları nasıl değerlendirebileceğini merak ediyorum: * **İbadet:** Dua ve namazlarım sadece Allah'adır, başka kimseye değil. * **12 İmam:** On İki İmam'ı hikmetleri, ilimleri ve Sünnet'i koruma adanmışlıkları sebebiyle yüksek saygıyla anıyorum. Bana göre onlar, en iyi manevi ve ahlaki rehberlerdir ancak hakkındaki doğaüstü rivayetlere kafa yormuyorum. * **Halifeler & Sahabe:** Ebu Bekir, Ömer ve Osman'ı meşru tarihi halifeler olarak kabul ediyor ve Ümmet'e yaptıkları büyük hizmetlere saygı duyuyorum. Şahsen İmam Ali'nin Peygamber'in tercih ettiği halefi olduğuna meyilli olsam da, herhangi bir Sahabe'ye hakaret veya lanet etmenin kesinlikle haram olduğu yönündeki anaakım hükümlere bağlı kalıyorum. * **Tarih:** Erken dönem fitneler söz konusu olduğunda, Aişe ve Muaviye gibi şahsiyetlere tarihsel bir eleştirel gözle yaklaşıyorum ama bir Müslüman olarak onlar hakkında kötü konuşma hakkımın olmadığını düşünüyorum. * **Aşura:** Aşura anma faaliyetlerimi öğrenmeye ve manevi tefekküre odaklı tutuyorum-İmam Hüseyin'in bildirilerini, tarihini ve adalet derslerini düşünüyorum; kültürel yas ritüellerine girmiyorum. Tüm bunlar ışığında, geleneksel Sünni alimler benim duruşumu nasıl görürdü? Beni sadece Ehl-i Beyt'e meyilli bir Müslüman kardeş olarak mı görürlerdi, yoksa hala daha büyük bir teolojik mesafe var mı? Görüşlerinizi duymak isterim.